Bedankt voor uw aanmelding!

2e pinksterdag 2008 is onze zoon verongelukt.Tja hoe verwerk je zo'n verlies...praten helpt zeker.Er staat geen tijd voor en een plaats geven is ook onzin alsof je jouw verdriet ergens neer kunt zetten.Het verdriet wordt minder maar het gemis des te groter.
En dan de instanties die geen begrip hebben b.v. de belastingen.

rouwen is een persoonlijk iets en het blijft moeilijk ,ik verloor mijn man in 2008 en je verwerkt het niet zo een twee drie daar is tijd voor nodig instanties zijn irritant al helemaal belastingdienst is ook maar een dienst en zit er niet om het je makkelijk te maken een hele map heb ik daar van en alles wat je moet regelen komt op je af ik heb er slapeloze nachten van gehad en vond mijn troost bij mijn honden klinkt misschien raar ,maar is wel zo want je zit wel opeens helemaal alleen ,maar een kind verliezen lijkt me dus nog moeilijker ,

ik was net 43 toen ik mijn man [57] dood op de bank vond.
Dat was in 1990.
In 2006 verloor mijn zus haar zoon 34 jaar oud.
Ja en wat dan .
Het leven gaat gewoon door zeiden veel mensen.
Ja voor hun wel.
Wat is gewoon doorgaan ?
Wat ik deed was van mijn afschrijven, dat was de beste medicijn.
Vergeten doe je dat nooit meer en een plaatsje geven, ja waar ?
De mensen hebben makkelijk praten .
Met de instantie s' heb ik gelukkig geen problemen gehad.
Met de mensen soms wel !

na een uitslag van zijn ziekte na 16 weken mijn man overleden op 58 jarige leeftijd.we hadden elkaar net 3 jaar geleden ontmoet en zouden in 2008 trouwen dat hebben wij door zijn ziekte vervroegd en onze kinderen hebben van de bruiloft een mooi verassingsfeest gemaakt waar wij niets van wisten.hij was hier zo blij mee want het was zijn wens om voor zijn overlijden te trouwen.we hebben heel goed met elkaar kunnen praten en ook mooie fijne momenten gehad. maar het verlies is nu veel erger omdat het gemis groter is en het besef ook .dat je die fijne mooie dingen /momenten niet meer heb samen en kan delen.

ja en deze dagen dan wordt ja altijd weer teruggeworpen naar die tijd dat je eigenlijk nog gelukkig was en ja van ja afschrijven heeft een goede werking ,ik hield en houd nog een dagboek bij dus kan veel teruglezen en voel me dan weer gelukkig zo verwerkt iedereen het anders bij mij helpt het dus wel voor ieder toch een gelukkig2011 gewenst

Ik vind het allemaal zo verschillend en persoonlijk: in november 2002 overleed mijn schoonmoeder na een niet al te lang ziekbed. Ik had een heel goed contact met haar. In mei 2003 overleed een oom van mij. De meesten van u denken nu: een oom? In onze familie was hij bijzonder. Hij had maar een zus en dat was mijn moeder. Mijn oom lag in het ziekenhuis en zou na het weekend over gebracht worden naar de Klokkenberg voor een hartoperatie. Voor het weekend werden we al naar de Klokkenberg geroepen. In die nacht hadden ze hem met spoed over gebracht en is hij toch nog onverwacht overleden. We praten er nu nog vaak over: hij had een blik op zijn gezicht waarbij het leek alsof hij ons wilde vertellen dat hij ons allemaal voor de gek heeft gehouden en zelf zijn eigen weg had gekozen.
In februari 2004 (krap 9 maanden na haar enige broer) is onze moeder verongelukt. Wij hebben haar niet meer mogen zien. Een onwezenlijker afscheid bestaat niet! Wij vragen ons nu nog af: waarom? Wij weten wel wat er is gebeurd maar het hoe en waarom zal altijd een vraag blijven.
Ons gezinnetje moest in anderhalf jaar 3 geliefde personen missen. In moeilijke periodes zou ik zo graag mijn verhaal nog eens bij een van hun gedaan hebben of om raad hebben gevraagd. Bij alle drie ben ik zeer betrokken geweest met het regelen van allerlei zaken rondom de uitvaart. Misschien dat dat mij iets geholpen heeft het te verwerken. Het geeft me als ik er op terug kijk in ieder geval wel een prettig gevoel dat ik dat nog heb mogen doen (samen met mijn broers en zus.)

Aankomende woensdag is het 3 maanden geleden dat mijn man (57 jaar) is overleden na een ziekteperiode van 8 weken. Slokdarmkanker met uitzaaingen.
Hoe verwerk je dit alles alleen, omdat degene met wie je al 38 jaar alles deelde er niet meer is. Ik denk veel ( een wasmachine in mijn hoofd, tollend), ik praat erover met familie en vrienden, maar op het moment als ik geen grond meer voel, kan ik ze niet bereiken, ik huil en ik lach. Vind steun bij ons kind wat een hond is, die houdt me op de regelmaat van de dag. Ik las net met drie maand komt de dip pas, zo ervaar ik het de laatste dagen ook, ik ben radelozer als in de eerste weken.
De dalen zijn diep, in deze tijd te blijven, ik bevind me op glad ijs, glij regelmatig weg en soms als ik denk ik sta, beland ik in een wak en dan wordt het krabbelen geblazen. Tijdens de ziekte heb ik een dagboek bijgehouden, maar nu ontbreekt me de zin om maar ook iets te doen, ik zit of lig het liefst onder een wollen deken en het nodige wat moet, pers ik er gauw uit om weer in mijn hoekje te gaan zitten denken, peinzen, herinneringen, vele, hele mooie, hele fijne. Proberen de zin weer te vinden, te leven met deze amputatie, nooit meer mijn maatje. Spiritueel maak ik hele mooie dingen mee, daar wordt je warm van, maar ook hierover zou ik gewoon willen kletsen met mijn moppie.

Aankomende woensdag is het 3 maanden geleden dat mijn man (57 jaar) is overleden na een ziekteperiode van 8 weken. Slokdarmkanker met uitzaaingen.Hoe verwerk je dit alles alleen, omdat degene met wie je al 38 jaar alles deelde er niet meer is. Ik denk veel ( een wasmachine in mijn hoofd, tollend), ik praat erover met familie en vrienden, maar op het moment als ik geen grond meer voel, kan ik ze niet bereiken, ik huil en ik lach. Vind steun bij ons kind wat een hond is, die houdt me op de regelmaat van de dag. Ik las net met drie maand komt de dip pas, zo ervaar ik het de laatste dagen ook, ik ben radelozer als in de eerste weken.De dalen zijn diep, in deze tijd te blijven, ik bevind me op glad ijs, glij regelmatig weg en soms als ik denk ik sta, beland ik in een wak en dan wordt het krabbelen geblazen. Tijdens de ziekte heb ik een dagboek bijgehouden, maar nu ontbreekt me de zin om maar ook iets te doen, ik zit of lig het liefst onder een wollen deken en het nodige wat moet, pers ik er gauw uit om weer in mijn hoekje te gaan zitten denken, peinzen, herinneringen, vele, hele mooie, hele fijne. Proberen de zin weer te vinden, te leven met deze amputatie, nooit meer mijn maatje. Spiritueel maak ik hele mooie dingen mee, daar wordt je warm van, maar ook hierover zou ik gewoon willen kletsen met mijn moppie.Hallo ik ben Marion,en las uw verhaal(ik weet alleen niet of het goed bij u binnen komt.Ik ben niet zo goed op de computer)Maar afijn.Mijn man is ook overleden aan slokdarm kanker,iets later dan uw man,namelijk 20 februari.Alleen ging het bij hem niet zo snel,Mijn man heeft er bijna 7 jaar mee geleefd.We hebben nog mooie momenten mogen beleven,maar ook hele diepe dalen.Ik weet dus uit ervareing dat het ruowen niet van zelf gaat.Ik kwam zo in de knoop,dat ik hulp heb gezocht.Als u het gevoel heeft af te glijden,kan ik maar een raad geven ....Zoek hulp.Het gaat niet alleen,zeker niet als het ziekbed van uw man zo kort is geweest.Zo heb je een leven en zo is het over.We zijn alweer wat verder in de tijd,nadat u dit bericht heeft geschreven,en hoop dat het nu wat beter gaat.Met mij niet.Er is zoveel gebeurd het afgelopen jaar,dat ik nu pas bezig ben met verwerken.Zodoende kwam ik op deze side terecht.Ik wilde weten of er een plek was waar ik me verhaal kwijt kon,en via google kwam ik hier terecht.en daar las ik dat uw man ook overleden is aan slokdarm kanker,en moest reageren.Ik wens u een fijn leven toe,waarin u weer een beetje geluk vind.... Liefs Marion