Zijn er grenzen aan huurbescherming?

Ze heeft erg met haar collega te doen. Zijn relatie is uit en hij staat ineens op straat. Gelukkig heeft ze een woning voor de verhuur beschikbaar. Eigenlijk bedoeld als aanvulling op haar pensioen, maar voor een vriendenprijsje van €400 per maand kan hij daar best even terecht. Daar komt €200 servicekosten bij, maar dan nog is het een koopje.

Er wordt een keurig huurcontract opgemaakt voor een half jaar. En daarna nog één. En nog één. En zo elf keer op een rij. De verhuurster neemt zonder meer aan dat haar collega uiteindelijk zal vertrekken als ze hem dat zou vragen en/of een gewone huur gaat betalen.

Als het zover is, denkt haar collega daar toch anders over. Die wil blijven, en wel voor de vriendenprijs. Immers, door die verlengingen is er automatisch een doorlopend huurcontract ontstaan, die de huurder voor de wet bescherming geeft. De verhuurster beseft veel inkomsten te zijn misgelopen en gaat de wettelijk maximale huur rekenen: €796,24. En €300 servicekosten. Wat haar betreft moet de ex-collega dat per direct betalen.

Die schakelt de Huurcommissie in. Want de huurverhoging stijgt ver uit boven het maximum van 1,6 procent per jaar. De Huurcommissie geeft hem gelijk, waarop de verhuurster naar de rechter stapt.

“Ik ben geen sociale verhuurster en heb het geld hard nodig voor mijn eigen oude dag”, betoogt ze. Dus de huurder moet gewoon de volle mep betalen. Of vertrekken, zodat ze de woning kan verkopen. Uitzetten kan niet, vanwege de huurbescherming.

De rechter weegt het belang van de verhuurster zwaar mee. Zij zit immers op zwart zaad door een uit de hand gelopen vriendendienst. Als zij niet zo barmhartig was geweest, had die huurder jaren geleden op straat gestaan. Direct eruit zetten gaat de rechter wat ver, maar de verhuurster heeft ook recht op bescherming tegen plakkende profiteurs. Daarom krijgt de huurder drie maanden de tijd om zijn spullen te pakken. En tot die tijd moet-ie de volle mep betalen.