Het sneeuwvlokje

Dik ingepakt in hun jassen, mutsen en sjaals liepen ze door de straten naar de helder verlichte winkels om boodschappen te doen, kerstkransen kopen, kippen, kalkoenen, wijn en vooral veel cadeautjes voor onder de kerstboom.

In de winkels was het lekker warm, het krioelde van de mensen. Ze waren zo druk bezig met zoeken naar allerlei dingen dat ze niet merkten dat het buiten steeds donkerder werd en de hemel inktzwart kleurde. Een eerste sneeuwvlok dwarrelde omlaag. Toen nog één en nog één, het werden er een heleboel.

Daar was ook een klein sneeuwvlokje bij dat van heel hoog uit de hemel op weg was naar de aarde. Vrolijk dwarrelde het met de andere sneeuwvlokken mee naar beneden. Onder hen lag de aarde die langzaam dichterbij kwam. Het sneeuwvlokje zag hoge kerktorens, grote gebouwen, huizen, winkels en straten. Het hoorde het lawaai van toeterende auto's en mensen die luid tegen elkaar spraken.

“Is het daar waar wij naar toe gaan?”, vroeg het vlokje verschrikt aan de andere sneeuwvlokken. “Ja, dat is ons einddoel, daar vlijen we ons neer”, antwoorden de sneeuwvlokken. “We weten nu nog niet precies wààr we terecht komen. Misschien op de kerktoren, huizen, straten of het weiland, maar dat hindert ons niet. We hoeven alleen maar neer te dalen, dat is onze missie”.

Het kleine sneeuwvlokje raakte helemaal in paniek. Het vertraagde zijn snelheid en probeerde krampachtig op dezelfde hoogte te blijven zweven door nu eens naar rechts en dan weer naar links te zwenken. Met afgrijzen keek het naar die zwarte lawaaierige aarde: “Daar wil ik niet heen”, kermde het, “het lijkt een verschrikkelijk oord. Het is er donker, druk en vol en dan die auto's. Ik wil weer terug naar de hemel waar ik vandaan kom, daar is het stil en vredig”.

Wanhopig probeerde het sneeuwvlokje zich weer een weg omhoog te banen, botste en buitelde tegen andere sneeuwvlokken aan die zich verbaasd afvroegen waarom het vlokje zich zo tegendraads gedroeg. “Je moet naar beneden hoor”, zei een vlok. “je gaat de verkeerde kant uit”, zei een andere. “Ik wil weer terug naar mijn blauwe hemel.... ik ben bang om naar de aarde te gaan”..... snikte het kleine vlokje, terwijl het zich verder omhoog probeerde te worstelen.

De neerdalende vlokken keken meewarig naar het huilende vlokje en vertelden aldoor dat zoiets onmogelijk was. “Een sneeuwvlok wordt geboren om af te dalen naar de aarde”, sprak opeens een rustige stem naast het snikkende vlokje. Wanhopig klampte het vlokje zich aan hem vast. “Ik ben bang.... ik wil weer omhoog naar de hemel... ik... ik wil niet verstikt of vertrapt worden...”. “Rustig maar, dat gebeurt ook niet”, sprak de dikke sneeuwvlok. “Ik blijf vlakbij je en houd je stevig vast. Onderweg zal ik je alles uitleggen over wat er gaat gebeuren en wat onze missie is”.

Het vlokje droogde zijn traantjes waardoor het uitgroeide tot een stevigere vlok. “Zo zie je er al een stuk beter uit”, zei de dikke vlok. “Kom nu maar mee dan gaan we samen rustig beginnen aan de afdaling”. “Luister”, begon de sneeuwvlok, terwijl ze langzaam naar de aarde zweefden. “De bedoeling is dat wij sneeuwvlokken een wit kleed over de aarde leggen. Alle gebouwen, huizen en straten zullen door ons worden bedekt waardoor alle geluiden die je nu hoort zachter zullen klinken. Zie je al die mensen hollen en draven met hun pakjes, eten, drinken of weet ik wat?” Het kleine vlokje knikte. “Het is nu bijna donker buiten”, vervolgde de sneeuwvlok. “De mensen willen graag op tijd thuis zijn, maar wat zij nog niet weten is dat wij vannacht met elkaar zo'n dikke laag sneeuw zullen vormen dat de mensen voorlopig hun huizen niet meer uit kunnen.

En dan breekt eindelijk het moment aan dat de mensen tijd zullen nemen om zich te bezinnen, zich zullen realiseren wat het Kerstfeest eigenlijk betekent n.l. dat er tweeduizend jaar geleden een Kindje werd geboren in een stal om Vrede, Liefde en Verdraagzaamheid te prediken”.