Mag de Anne Frank-boom worden gekapt?

Ach, die kastanjeboom. Iedereen vindt dat-ie gespaard moet blijven. En nu blijkt dat er geen moverende redenen zijn om ‘m om te kappen, halen we allemaal opgelucht adem. Dat heb je trouwens bij elke boom die kan blijven staan. Maar deze is bijzonder. Ik zie een stappenplan.

Drie keer schrijft Anne Frank erover in haar dagboek. Daarmee is die boom haar geestelijk eigendom geworden. En de gedachte dat dit vrijwel het enige stukje natuur was dat ze kon zien vanuit het Achterhuis, geeft deze naar de hemel reikende gigant bijna mythische proporties. Dat is de eerste stap: de kastanjeboom ís Anne Frank. Kom je aan deze boom, dan kom je aan Anne Frank.

De volgende stap is dat Anne Frank als slachtoffer symbool staat voor de grootste gruwel ooit gepleegd. En dat brengt een kastanjeboom in een tuin aan de Prinsengracht ineens heel dicht bij de holocaust. De holocaust is een boom geworden.

Hak die boom om en je hakt in iets heel gevoeligs. Je hakt in woede, onmacht, frustratie, schuldgevoel, in een mensbeeld dat we niet willen, maar dat er wel is.

Zo’n kastanjeboom moet dus blijven. En als-ie omvalt van ouderdom en ziekte, dan moeten we ‘m overeind houden, met klemmen, kabels en stutten.

Wie durft nog te zeggen van niet? Ik daag u uit...