Werken tot de dood

Rond de vorige eeuwwisseling was twee tot drie procent 65-plusser, nu ruim honderd jaar later is dat wereldwijd al 15 procent. De verwachting is dat de gemiddelde leeftijd van de wereld bevolking in 2030 45 jaar zal zijn. In veel westerse landen en Japan zal dat vermoedelijk zelfs 50 jaar zijn.

De vergrijzing, dat is het aantal 65-plussers ten opzichte van de werkende bevolking van 15 tot 65 jaar neemt dan ook flink toe. Volgens The Economist zal de vergrijzing in 2030 45 procent zijn, ofwel op iedere 100 werkers zijn 45 personen van 65 jaar of ouder. In Nederland waren dat er in 1960 14 65-plussers per 100 werkenden, in 2010 22, naar verwachting in 2040 43  om dan weer te dalen tot een structurele vergrijzing van 40 65-plussers op 100 werkenden.

Dergelijke cijfers illustreren de onhoudbaarheid van het sociale stelsel, wanneer bijna twee werkenden een 65-plusser moeten onderhouden. Alleen al aan AOW is dat nu ongeveer 700 bruto in de maand, dus 350 euro maandelijks per werkende persoon. Wanneer ook de kosten van de gezondheidszorg en welzijnswerk daar nog bijkomen wordt de vergrijzing een zo zware last dat ons sociale stelsel er onder bezwijkt. De kans dat The Economist gelijk krijgt en we tot onze dood zullen moeten blijven werken lijkt met deze cijfers niet denkbeeldig.

De vergrijzing is geen westers probleem, ook opkomende economieën zoals India en Brazilië kampen ermee. Importeren van verplegend personeel uit deze (nog) arme landen kan maar tijdelijk omdat de landen waar deze werknemers vandaan komen met hetzelfde probleem te maken hebben.