Volgens een onderzoek van de patiëntenorganisatie NPCF onder bijna 11.000 deelnemers blijkt dat slechts 13 procent van hen een wilsverklaring heeft vastgelegd, maar dat 75 procent er wel eens over nagedacht heeft. Dat zovelen uiteindelijk niets op papier zetten komt omdat ze niet weten hoe ze dat moeten doen. Een handleiding voor het opstellen van een algemene wilsverklaring zou volgens de directeur van de NPCF Wilna Wind wel zo handig zijn.

De 13 procent die wel iets heeft vastgelegd, nam in die verklaring voor 55 procent het stoppen met behandelen en niet-reanimeren op. Minder vaak werd een persoon opgenomen die namens de betrokkene zelf mag beslissen als die het zelf niet meer kan (48 procent). Net als orgaandonatie (42 procent) en hulp bij levenseinde (33 procent).

Van de ondervraagden vindt 90 procent dat bij de huisarts een handleiding verkrijgbaar zou moeten zijn. Dat lijkt ook de juiste plaats, want naast het feit dat 94 procent van de mensen met een wilsverklaring dit met de naasten heeft besproken, besprak 43 procent het ook met de huisarts. Dat de huisarts op de hoogte is van het bestaan van een wilsverklaring is wel zo zinvol om misverstanden te voorkomen.

Gisteren verscheen het digitale NPCF-magazine Zorgzine over het onderwerp wilsverklaringen. Op 14 juni presenteert de artsenkoepel KNMG de brochure Spreek op tijd over uw levenseinde. Deze brochure is in samenwerking met verschillende belangenorganisaties zoals de NPCF , ouderenbonden en NVVE tot stand gekomen. Tot die tijd kan de vrij beschikbare handleiding wilsverklaring worden opgehaald op de site van de NVVE.