Na de invoering van de Wet Maatschappelijke Ondersteuning (WMO) raakten veel ontvangers van huishoudelijke hulp hun vertrouwde hulp kwijt om er een alphahulp voor in de plaats te krijgen. Daarmee werden ze ongewild werkgever, met alle gevolgen van dien. Zo werden vakanties en ziekte niet meer automatisch vervangen en moesten ze zelf allerlei administratieve handelingen gaan verrichten. De verschillende ouderenorganisaties klaagden daarover bij de staatssecretaris. Die maakte vervolgens een wetsvoorstel dat nu ook door de Eerste Kamer is aangenomen.

De nieuwe wet geeft ontvangers van huishoudelijke hulp de keuze tussen zorg in natura georganiseerd door een thuiszorgorganisatief en een vergelijkbaar en toereikend persoonsgebonden budget. Bovendien moeten de gemeenten hun klanten eerst goed en gedegen voorlichten zodat de zorgontvanger weet waarvoor hij kiest. Als laatste bepaling is opgenomen dat wanneer een andere thuiszorgorganisatie de aanbesteding voor het leveren van huishoudelijke hulp een gemeente wint de ‘oude’ medewerkers mee moeten kunnen gaan naar de nieuwe organisatie.

Met de nieuwe wet heeft de zorgontvanger meer duidelijkheid gekregen en wordt hij niet meer ongewild opgezadeld met een alphahulp en daarmee het werkgeverschap, dat is winst voor de klant en geeft rust.