Odessa’s duistere kant: seksslavernij en sekstoerisme

Odessa heeft ook een duistere kant, nog afgezien van de zomerse invasie van badgasten en de zwaar vervuilde zee. Na de val van de Sovjetunie dreef de armoede nogal wat vrouwen in de prostitutie, zo ook in Oekraïne. Vanuit Odessa worden seksslaven – Natasja’s geheten – verscheept naar landen zoals Turkije en de Arabische Emiraten. Hulporganisaties zoals ‘Faith Hope Love’ proberen slachtoffers van seksslavernij te helpen. Maar het is natuurlijk moeilijk opboksen tegen dit soort georganiseerde misdaad.

Ik heb in de haven staan kijken bij schepen met exotische namen, zoals Zoya, Afric Star en Zapphire. Onwillekeurig stel je je voor, dat de ruimen vol zitten met gekidnapte sloebers, die een leven vol narigheid en nederigheid wacht in de harem van een wrede grootmoefti. En geen Rambo in de buurt om ze te bevrijden natuurlijk.

Als bezoeker merk je niets van dit soort praktijken. Maar wat wel heel openlijk gebeurt, is het leuren met jonge, aantrekkelijke vrouwen. Overal op internet en in bladen en krantjes vind je datingbureaus die westerse mannen in contact willen brengen met veelal hoogblonde potentiële bruiden.

En in uitgaansgelegenheden zie je zat westerse mannen van boven de 50, meestal goed gesoigneerd en voor hun leeftijd iets te hip gekleed. Met een spiedende blik. Vaak alleen, soms met z’n tweetjes. Op zoek naar een vrouw om een paar plezierige uurtjes mee te beleven. En, wie weet, zit heel misschien die ene er wel tussen. Want diep in hun hart hopen veel van deze sekstoeristen dat ze de ware tegenkomen: een mooie, jonge bruid die ze kan geven wat ze thuis niet kunnen vinden. En daar is het de meisjes ook om te doen: om een beter leven in het Westen. Met een nieuw paspoort natuurlijk. Overal kom je vrouwen tegen die zichzelf hebben opgetut tot een wandelende contactadvertentie. Je kunt je ook vergissen, want vrijwel alle jonge vrouwen in Oekraïne doffen zich piekfijn op. Maar een deel is zeker op zoek naar een bemiddelde, westerse huwelijkskandidaat.

Je ziet het om je heen gebeuren, maar eerlijk gezegd was ik er niet erg mee bezig, totdat ik in op de terugweg vanuit Odessa in het vliegtuig naast Hank kwam te zitten. Hij stak meteen van wal.

Eerst keuvelde ik uit beleefdheid maar wat met hem mee. Maar al snel raakte ik geboeid door zijn openhartigheid. Hank (55, uit Canada, eigen bedrijfje) was net tien dagen in Odessa geweest. Hij huurt tegenwoordig een appartement, dat is goedkoper en dan heb je je eigen plek. Dit was alweer zijn negende of tiende reisje naar Oekraïne. Hij gaat pakweg twee keer per jaar. Hij is ook in andere plaatsen in Oekraïne en in Rusland geweest. Voor het eerst in 2002. Maar Odessa is zijn favoriete bestemming.

Hank draait er niet om heen: hij komt voor de vrouwen. Hij is gescheiden en al enige jaren op zoek naar een nieuwe echtgenote. Hij is uitgekeken op westerse vrouwen. Die zijn hem iets te mondig en – vooral – te dik. Hank is compleet hoteldebotel van Oekraïnse vrouwen, vooral die in Odessa, met hun supervrouwelijke uitstraling. “Ze schamen zich niet voor hun seksualiteit”, zegt hij. “Contacten leggen is makkelijk. Een paar blikken over en weer aan de bar, drankje aanbieden, beetje kletsen. En dan kun je eventueel een stap verder gaan. Alles gaat heel ontspannen en gezellig.”

Ja, ook ditmaal heeft hij weer flink gescoord. “Een paar gratis, een paar betaald.” Maar die éne – waar het hem toch eigenlijk om te doen is – die zat er ook nu weer niet bij. Jammer, ja. Maar de seks vergoedt veel. En die is geweldig, met die jonge vrouwen. Het houdt hem jong.

“Ik weet het”, zegt hij verontschuldigend, “ik ben een babyboomer en babyboomers zijn erg ijdel. Wij zijn de viagra-generatie. Bang om oud te worden. Dus al die jonge, slanke lijven...” Ja, die geven hem het gevoel dat de jaren nog niet zo erg tellen.

Help, denk ik, ik ben van dezelfde leeftijd, maar ik voel dat toch echt heel anders. Ligt het aan mij? Of aan hem? Ik verf mijn haar ook niet. En hij wel. Hij popelt om verder in detail gaan over zijn seksleven. Maar mijn vraag naar zijn voorouders vindt hij ook wel interessant en voor even gaat ons gesprek over een andere boeg. Hanks familie komt ‘een beetje overal vandaan’. Hij heeft Duits, Hollands en Oekraïens bloed in de aderen. Zijn Duitse voorouders kwamen op verzoek van Catharina de Tweede naar de omgeving van Odessa. Hun nazaten vluchtten toen Stalin de landbouw ging collectiviseren en ze hun grond ontnam.

O ja, de armoede in Oekraïne is ook Hank een doorn in het oog. En hij beseft ook wel dat het succes van zijn datingavonturen veel te maken heeft met die armoede. Maar dat deert hem niet. Hij ziet het als zakendeals, waarbij beide partijen precies weten wat ze doen. “Die geweldige lichamen, waarmee ze te koop lopen en waardoor je ...” Ja ja ja. Hank gaat binnenkort zeker terug naar Odessa. Misschien loopt hij dan eindelijk zijn toekomstige echtgenote tegen het lijf. Maar anders is het ook goed.

Lees ook:

'Joods Odessa Herrijst' deel 2: meer foto's en meer reistips van Ben Koster!