De wereld van Gon en Willem Blakborn

Nationale sport
Al zijn de aantallen georganiseerde voetballers en tennissers veel groter, toch is schaatsen onze nationale sport. Want zeg nou zelf, wat een fenomeen: als de sloten en plassen bevriezen gaat half Nederland zijn schaatsen uit de kast halen.
Het is alweer bijna maart en we hebben deze winter maar twee dagen op natuurijs gereden. Wat zou het toch mooi zijn als we weer elke winter...

Met de komst van de kunstijsbanen hebben we een alternatief voor 'echt' ijs, maar dat rondjesschaatsen vinden veel toerrijders maar niks. Steeds hetzelfde en dan die rotbochten. Maar voor 'langebaan' liefhebbers zijn die rondjes en die bochten juist dé uitdaging! Je kunt jezelf meten, met anderen en vooral met jezelf. Mooier is er niet voor een sporter.

Eerst trainen
Neem nou Gon (60) en Willem (67) Blakborn. Willem schaatst al sinds het seizoen 1962-63 op de Jaap Edenbaan in Amsterdam en hij traint en coacht er nu nog steeds. En Gon Blakborn schaatst er ook, als recreant.
Hun hele leven draait rond sport, en dat is altijd zo geweest. Toen ze nog verkering hadden was het al: 'Ja ik kom wel vanavond, maar na negen uur, ik moet eerst trainen'.

Willems sportcarrière begon als voetballer bij SDOB, maar het vrijblijvende, het na de wedstrijd in de kantine blijven hangen, dat was niks voor hem. Schaatsen paste hem veel beter. Eerst altijd op de fiets van Broek in Waterland naar de Jaap Edenbaan in Amsterdam. Later met de auto naar ijsbanen in heel Nederland, heel veel wedstrijden gereden.
En toen gingen hun twee zonen ook schaatsen en fietsen, al net zo gedreven als hun ouders. Je wilt niet weten wat een kilometers (en wat een wasgoed) dat weer opleverde.

Bij Willems schaatsgeschiedenis hoort ook het onderdeel zijn van het ontstaan van het Marathonschaatsen. Op zaterdagmorgen op een lege Jaap Edenbaan wedstrijdjes van 10 rondjes rijden. Later 25 rondjes, 100 ronden, onder aanvoering van André Koornstra 'van Heineken'. Dat werd uiteindelijk het huidige marathonschaatsen.

In schaatspak naar de fanafare
Gon en Willem zijn na al die jaren nog steeds lid van de STG Waterland, een 'afsplitsing' uit de schaatsclub van Holysloot waar hij was begonnen. Ze zijn van die mensen waar alle verenigingen er tien of twintig van nodig hebben: altijd bereid iets extra's te doen, in het bestuur te gaan zitten, trainer, jurylid of tijdwaarnemer te worden. Willem, die in zijn schaatspak bij de fanfare zit te oefenen om zich na afloop naar de ijsbaan te haasten. Gon, die bij de fietsclub van haar zoon in de kantine achter de bar staat. Van die dingen.

Iedere sport, iedere vereniging, kent 'Gon & Willem Blakborns'. Dat is heel mooi, daar moeten we heel zuinig op zijn.