Oude liefde roest niet

Vanmorgen ging ik vroeg van huis. Voordat ik echter achter mijn stuur kon kruipen, moest ik eerst de ramen ontdoen van een flinke laag ijs. Autoruitkrabben is niet bepaald mijn hobby en ik kijk met jaloezie naar degenen die een ‘schone auto’ uit de garage rijden. Daarentegen heb ik er een ongelofelijke hekel aan als je geen vrij zicht hebt. Ramen schoon, jasje uit en op weg naar mijn werk.

Nog voordat ik de straat uit was, meldde mijn boardcomputer dat het weer tijd was om te tanken. Zonder benzine is geen alternatief dus met mijn dasje om stond ik in de kou te klappertanden naast mijn auto. Ik wachtte geduldig op het vullen van de tank en was volledig in gedachten verzonken, toen achter mij een vrouwenstem vroeg: 'Meneer, kunt u mij even helpen met tanken?'

Als in 'the good old days' stond deze jongen direct op scherp en van de kou merkte ik al helemaal niets meer. Alle aandacht was gericht op de plek waar de vraag vandaan kwam. Zonder haar direct te herkennen, wist ik dat ik oog in oog stond met mijn eerste liefde.

Ze was nog mooier dan in mijn herinneringen en ze zag er ondanks haar leeftijd nog oogverblindend uit. Natuurlijk hadden de afgelopen jaren sporen achtergelaten, maar een kniesoor die daarop let. Bij iedere nieuwe liefde denk ik altijd weer aan haar en aan de mooie momenten die wij samen hebben meegemaakt. Vele malen zijn wij op stap geweest en hebben de leukste plekken in de omgeving bezocht. Wij hadden veel bekijks en mensen vonden ons een leuk koppel. Toen de kinderen kwamen zijn onze wegen, na lang twijfelen, uit elkaar gegaan. Maar de liefde bleef en nu nog steeds krijg ik vlinders in mijn buik als ik haar zie. De Volkswagen Kever, het mooiste product dat onze Oosterburen ooit hebben geproduceerd.

Ik hielp de dame in kwestie en vervolgde mijn weg. Binnenkort moet ik toch maar weer eens op Marktplaats kijken. ‘Oude liefde roest niet’ en dat geldt zeker voor de Kever.

Groeten van Henk