Autocolumn van Henk: WA-verzekerd

Door mijn binnenspiegel zag ik een jonge vent met teveel gel in zijn haren en een knalrode stropdas. Achteraf bleek hij een medewerker van de MediaMarkt te zijn. En maar blijven kijken en maar blijven pushen. Toen er een beetje ‘lucht’ was en ik even koos voor de rechterbaan, zag hij zijn kans schoon en schoof dankbaar een plekje op.

Vervolgens ging het spel weer verder en was de door mij ‘verlaten voorganger’ de sigaar. Wederom kroop onze mediavriend richting haar kofferbak en snuffelde als een jong hond aan haar achterste. Je hoefde geen helderziende te zijn dat de Ascona met een van zijn laatste avonturen bezig was en dat zijn memoires geschreven konden worden.

Toen alle achterlichten felrood oplichten, bleven zijn lampjes net iets te lang in de slaapstand. Onze ‘flatscreendeskundige’ trapte vol overgave zijn rempedaal in en begon aan een spannend avontuur van 3 seconden. Ongewenst zette hij een strakke zwarte handtekening op het asfalt. Zijn inzet was groot, maar mocht uiteindelijk niet baten. De afloop was hoe dan ook fataal. Op het laatste moment koos hij ervoor om niet de kreukelzone van de auto voor hem te testen, maar de vangrail aan de linkerkant. Zijn voorganger zal hem eeuwig dankbaar blijven, maar zijn trouwe Ascona was minder blij met deze impulsieve keuze.

In volle vaart ramde hij de recent geplaatste betonnen vangrail. Zonder ook maar een millimeter van zijn plek te gaan, deelde deze de uiteindelijke knock-out toe. Met dezelfde snelheid als hij de vangrail inreed, kwam hij ook weer terug op de snelweg. Het enige verschil was dat er van de voorkant van de oude Ascona niet veel meer over was en volgens vakjargon ‘total loss’. Onze brokkenpiloot was snel uit de auto, zichtbaar geschrokken en was al vloekend en tierend aan het bellen met zijn vriendin. Ik stapte uit en vroeg of alles oké was. Gelukkig mankeerde hij zichtbaar niets, maar toch twijfelde ik even toen hij aan mij vroeg: ‘Mijnheer, ik ben WA-verzekerd, wat denkt u, zullen ze de schade uitkeren?’