Autowassen

Iedere zaterdagmorgen sta ik op met een ongelofelijk schuldgevoel. Om acht uur ’s morgens word ik gewekt door het gehuil van de stofzuiger.

Mijn buurman. Parmantig met zijn laarsjes aan, gewapend met emmer en spons, begint hij aan zijn wekelijkse hoogtepunt: de auto wassen. Ik heb deze passie nooit begrepen. Zijn auto ziet er gemiddeld voor de wasbeurt al beter uit dan de mijne erna. Nadat de binnenkant smetteloos is opgeleverd, wordt compleet overbodig, onder hoge druk, de buitenkant afgespoten. Dan volgt een indrukwekkende zeeppartij waarbij de hele auto verdwijnt onder een witte schuimlaag. In luttele minuten is de wagen afgespoeld, afgezeemd en letterlijk oogverblindend. Hierna is het autootje van de buurvrouw aan de beurt. Met dezelfde passie krijgt ook deze de vijfsterrenbehandeling en binnen een uur is ook deze in concoursstaat. Om tien uur is het hele wagenpark weer als nieuw, de stofzuiger opgeruimd, de hoge druk in de kast en mijn schuldgevoel compleet. Mijn auto moet mij wel verafschuwen. Als het meezit gaat hij bij een volle stempelkaart een keer door de wasstraat en wordt bij een dolle bui een keer van binnen gedaan.

Maar volgende week zaterdag is alles anders. Dan draai ik de rollen voor één keer om en lever mijn wekelijkse schuldgevoel in. Op vrijdagavond zet ik alle noodzakelijke spullen startklaar en de wekker gaat op halfzeven. Om exact zeven zal mijn stofzuiger de ochtendstilte in de buurt doorbreken. Als mijn buurman om acht uur naar buiten komt voor zijn wekelijkse ritueel, dan sta ik met een brede grijns naast mijn blinkende auto.

‘Goedemorgen buurman’.