PlusOnline.nl maakt gebruik van cookies: functioneel, om instellingen en voorkeuren te onthouden, voor beter en eenvoudiger navigeren en inloggen; analytisch, om bezoeken bij te houden en te bestuderen; voor commerciële doeleinden, om bij te houden hoe vaak bepaalde advertenties zijn getoond en geklikt; voor targeting doeleinden, om advertenties op uw interesses te kunnen aanpassen en zodat andere sites ook gerichte advertenties kunnen tonen. Door hiernaast op akkoord te klikken, of door gebruik te blijven maken van deze website gaat u hiermee akkoord. Lees voor meer informatie ons Cookiebeleid.

Akkoord

Langdurig werkloos? Blijf positief! 7 dips & 7 tips

Werkloosheid is een van de meest ingrijpende gebeurtenissen die een mens kunnen overkomen. Zeker als een nieuwe baan uitblijft. Negatieve gevoelens gaan overheersen. Welke zijn dat? En hoe overwin je ze? U leest hier de tips!

Dip:
Je wordt onzeker
Psycholoog Hans De Witte: “We werken om geld te verdienen. Denken we. Totdat het werk wegvalt. Dan blijkt pas welke verborgen behoeften plotseling niet meer worden vervuld. Als je zonder werk zit, slaat de onzekerheid toe. Wat kan ik eigenlijk nog? Kan ik nog wel iets nieuws leren? Zal ik ooit weer aan de slag komen?”

Tip:
‘Mijn vrouw gaf me weer zelfvertrouwen’
Simon van der Steen (58): “Drie jaar geleden werd de afdeling waar ik werkte opgeheven. Ik had even een heerlijk gevoel van vrijheid, maar dat duurde niet lang. Bijna iedere sollicitatiebrief leidde tot een afwijzing. Mocht ik al eens op gesprek komen, dan kreeg ik te verstaan dat mijn kennis en ervaring achterhaald waren. Ik moest een switch gaan maken. Maar ik had 34 jaar bij één bank gewerkt, kon ik nog wel iets anders? Mijn vrouw heeft me door die onzekerheid heen gesleept. Zij zei: ‘Je kan altijd iets anders, als je er maar voor 100 procent achter gaat staan.’ Ik ben gestart als vrijwilliger bij een verpleeghuis, ik heb een mbo-diploma behaald en inmiddels ben ik groepsassistent. Nu denk ik zelfs: ik had dit tien jaar eerder moeten doen!”

Dip:
Je gaat je vervelen
Psycholoog Hans De Witte: “Iedereen heeft behoefte aan structuur, maar dat merk je meestal pas als die structuur wegvalt. Dan is er plotseling geen onderscheid meer tussen werkuren en vrije uren, tussen de werkweek en het weekend. Er is geen afwisseling meer. Het leven wordt grijs en grauw. Verveling ligt dan op de loer.”

afbeelding1
Tip:
‘Ik besefte dat ik structuur nodig had’
Frans Hazekamp (55): “Ik vond het niet erg dat ik als een van de eersten moest vertrekken bij het opleidingsinstituut waar ik werkte. In mijn naïviteit dacht ik dat ik snel weer aan de bak zou zijn. Maar dat viel tegen. Ik heb anderhalve maand niets gedaan. Langer in bed liggen, lezen, hangen op de bank en tv kijken. Toen besefte ik dat ik structuur nodig had. Dat helpt me om grip te krijgen op wat ik aan het doen ben, nu mijn leven onvoorspelbaar is. Ik sta om zeven uur op, ik heb het hardlopen weer opgepakt, wandel en doe vrijwilligerswerk. En ik ben vrienden van vroeger en oud-collega’s gaan opzoeken, netwerken dus. Een baan heeft het nog niet opgeleverd, maar wel een daginvulling en veel meer zelfvertrouwen.”

Dip:
Je schaamt je
Psycholoog Hans De Witte: “Als je werkloos bent, word je beoordeeld op iets wat je niet hebt. Het is een gebrek en dat is niet iets om fier op te zijn. Zelfs als je vrijwilligerswerk doet, kun je die schaamte voelen. Werken is nu eenmaal de norm, werkloosheid heeft iets ongemakkelijks.”

Tip:
‘Ik zie het als investeren in mijn toekomst’
Marian Rekers (55):“Tot een jaar geleden heb ik altijd werk gehad. Veel verschillende banen. Meestal werd ik gevraagd voor een functie. Nu moet ik zelf op zoek. Ik schaam me voor dat geleur met mezelf. Ik doe nu werk voor de gemeente Weesp op vrijwillige basis. Ik ga bij oudere bewoners op huisbezoek om hen te adviseren over wonen, zorg en welzijn en om te vragen waar ze behoefte aan hebben op dat gebied. In het begin was dit werk nog betaald, maar ik doe het nu al een jaar zonder betaling. Het is eigenlijk idioot en ik schaam me dat ik het doe. Het is zulk belangrijk werk en ik accepteer dat ik er niet voor word beloond! Maar dan probeer ik het te zien als investeren in mijn toekomst. Misschien leidt het via een omweg toch tot een betaalde baan. Dat hoop ik.”

Dip:
Je mist een doel in je leven
Psycholoog David Rebergen: “We hebben allemaal een doel nodig in ons leven. Als oude levensdoelen wegvallen, moet je investeren in nieuwe. Steeds meer werkloze 55-plussers realiseren zich dat de kans om aan werk te komen nihil is. Relativeer de gedachte dat je heus wel aan werk komt als je maar lang genoeg je best doet. Zoek je nieuwe levensdoel elders. Bijvoorbeeld in vrijwilligerswerk.”

Tip:
‘Vrijwilligerswerk heeft mijn leven weer zin gegeven’
Piet Bergs (64): “De eerste dag thuis zat ik te wachten op een telefoontje. Met een groep collega’s had ik het laatste halfjaar de fabriek ontmanteld en ik had verwacht dat ze me nog nodig zouden hebben. Maar het bleef stil. Ik viel in een zwart gat. Solliciteren maakte me moedeloos en uitzendbureaus schreven me niet eens meer in. Het heeft ruim een jaar geduurd voordat ik me erbij neerlegde dat geen werkgever mij meer zou aannemen. Ik nam de stap om vrijwilligerswerk te gaan doen. Na een basiscursus ben ik gaan werken bij Slachtofferhulp. Het is 180 graden anders dan wat ik ooit heb gedaan. Maar gelukkig heb ik nu weer dankbaar werk. En dankzij mijn vrijwilligerswerk heb ik na vijf jaar eindelijk vrijstelling gekregen van mijn sollicitatieplicht.”

Dip:
Je verliest je identiteit
Psycholoog David Rebergen: “In westerse samenlevingen geldt dat je bent wat je doet. Mensen geven vaak veel van zichzelf in een baan. Het verlies van die baan betekent daarmee ook het verlies van identiteit.”

Tip:
‘Door actief te zijn heb ik weer een status’
Marcel van Hilten (58): “Als je een baan hebt, kun je een sticker op je voorhoofd plakken: ik ben systeembeheerder. Na mijn ontslag heb ik een bedrijf opgericht dat foto’s ter expositie aanbiedt aan ziekenhuizen. Ik wilde overkomen als iemand die de zaken op de rails heeft, niet als iemand met een fotohobby. Toen ik merkte dat winst uitbleef, heb ik het over een andere boeg gegooid en ben ik vrijwilligerswerk gaan doen. Ook heb ik me aangemeld bij DeBroekriem, een netwerkorganisatie voor werkzoekenden. Inmiddels organiseer ik daar zelf evenementen. Ik voel me nu weer een persoon met kennis, ik heb weer een status: event-manager voor DeBroekriem.”

Dip:
Je voelt je niets meer waard
Psycholoog David Rebergen: “Vroeger betekende werk vooral een bron van inkomsten. Nu is het iets geworden dat betekenis geeft. Veel mensen zijn opgegroeid met de opvatting dat je leeft om te werken. Als je dan onverwachts je baan verliest, heb je het gevoel niets meer waard te zijn. Het is moeilijk te verteren dat de aarde doordraait zonder jou.”

Tip:
Positief blijven: werkgevers, jullie weten niet wat je mist!’
Ria de Boer (62): “Het bedrijf waar ik werkte op de administratie is twee jaar geleden naar Italië verplaatst. Ik zag het aankomen, daarom was ik al begonnen met een cursus webdesign. Als ik nu solliciteer, heb ik de afwijzing soms al binnen vijf minuten binnen. Ik krijg niet de kans om me te bewijzen. Dat vind ik het moeilijkst, het gevoel dat niemand me nodig heeft. Het lijkt me leuk om een winkeltje te beginnen in zelfgemaakte kinderkleding. De cursus webshop maken ga ik nog volgen. Zo probeer ik positief bezig te zijn. En dan denk ik: werkgevers, jullie weten niet wat je mist!”

Dip:
Je wordt depressief
Psycholoog David Rebergen: “Uit onderzoek blijkt dat werkloze mensen over het algemeen depressiever zijn, vaker veel drinken en vaker zelfmoord plegen. Wacht niet tot de klachten hoog oplopen, maar zoek hulp. Dat kan ook via internet, bijvoorbeeld op Psyfit.nl en Mentaalvitaal.nl. En vergeet niet: de belangrijkste factor voor geluk is niet werk, maar een sociaal leven. Wie erin slaagt om dat in stand te houden, zal niet snel in depressiviteit vervallen.”

Tip:
‘Contact met anderen maakt me vrolijk’
Jules Frenay (55): “Als loopbaancoach is het voor mij een uitdaging om zelf in praktijk te brengen wat ik anderen heb geleerd. Daar hoort ook bij dat je niet de hele dag blij en vrolijk hoeft te zijn. Aan het ontbijt kan ik weleens chagrijnig zijn. Ik zie dan op tegen het zoeken naar vacatures op internet. Soms zit er dagen niets bij en dan ben ik teleurgesteld. Gelukkig lukt het me om het grootste deel van mijn tijd wel positief te blijven, bijvoorbeeld door een paar keer week een afspraak in te plannen met iemand uit mijn netwerk. Het contact met anderen maakt me weer vrolijk. En ik doe iedere dag een stiltemeditatie. Dat helpt me om de dag aan te kunnen.” 

Bron(nen):

Reactie toevoegen

9 Comments

Door Nicole (niet gecontroleerd) op do, 18-5-2017 - 22:38

Je snapt het geloof ik niet.
Jij hebt de keuze zelf gemaakt, anderen niet
Je weet niet waar je over praat!

Door michiel (niet gecontroleerd) op di, 18-4-2017 - 23:47

als je vrijwillig wil en kan stoppen op je 40ste val je voor mij niet in de categorie werkeloos, en heb je inderdaad geen last van bovenstaande dips.

Door Sigfried (niet gecontroleerd) op vr, 24-3-2017 - 16:12

Zelden zo'n onherkenbaar stuk gelezen. Ik heb 14 jaar gewerkt, gespaard en belegd. Voor mijn 40ste met pensioen.
En fijn dat dat is! Ik kom rond van niks, maar de vrije tijd is onbetaalbaar.
De hele dag leuke dingen doen met vrienden, de hele dag energie, niet meer s'avonds uitgeblust op de bank, niet meer met oninteressante collega's social-talken, maandenlang op fietsvakantie gaan als ik dat wil, overal en nergens aan leuke evenementen meedoen, geen gedoe met haantjes, likkers, psychotische chefs, uitslapen tot laat, sporten, kanooen, Spaans leren, leuke cursussen doen, overal en nergens vrijwilligeren en mensen helpen.

Ik word onzeker? Ik schaam mij? Vervelen? Ik mis een doel? Ik heb geen zelfvertrouwen? Sorry, ik herken mij er niet in.

Door Wies Mullers (niet gecontroleerd) op wo, 22-3-2017 - 11:37

Als je ging werken met het idee dat je al met 58ste met pensioen kon, is de huidige AOW-leeftijd een straf. Heb toch meebetaald voor al die andere die wel konden. (Iedereen vanaf 1955 heeft veel sociale rechten ingeleverd, waarvoor ze wel hebben meebetaald.) Ben nu bijna 60, al 6 jaar werkloos. De realiteit is toch wel dat werkgevers op mij niet zitten te wachten. Vind het persoonlijk ook geen probleem om thuis te zijn, mis alleen de inkomsten.Vrijwilligerswerk zoek ik ook niet, veel van die baantjes waren vroeger betaalde banen.Geef mij maar een basisinkomen dan ga ik als vrijwilligster aan de slag. Geef liever de jongeren een baan, die hebben het veel harder nodig.

Door Wilco Bos (niet gecontroleerd) op ma, 28-11-2016 - 22:18

Geld heeft de overhand gekregen in onze samenleving. Veel mensen hebben het zwaar, maar kom op er zijn zat mogelijkheden mensen. Blijven geloven in jezelf en het komt vanzelf, echt waar. Zolang je opgeeft en blijft klagen, wordt het inderdaad een lastig verhaal.

Door Frans den Oudsten (niet gecontroleerd) op vr, 10-6-2016 - 18:50

Wat een geleuter zeg!!! Natuurlijk gaat het om het geld en om niets anders. Rangetjes en standjes hebben mij nooit iets geïnteresseerd. Dat heb ik ook niet nodig. 8 jaar geleden ben ik werkeloos geworden en nog ver van mijn pensioen. En ik vind het heerlijk!!!Lekker vrij zijn. Het verschil misschien tussen anderen en mij: ik heb financiële middelen genoeg om nooit meer te hoeven werken. En straks zijn we met pensioen. Ontleen je daar soms ook een status aan waardoor je je wel iets waard voelt? Val je dan ook in een diep gat soms? Zo ja, dan moet je inderdaad eens gaan praten met een psychiater maar dan niet over werk of zo maar over je eigen minderwaardigheidscomplex. Overigens, daar zijn goede behandelingen voor. Succes!!!!

Door daniel claeys (niet gecontroleerd) op za, 18-10-2014 - 15:51

het is niet het contact maar het is meer het geld. je kun niet erg veel doen. ten eerste je heb een budget dus nu heb je weer minder. en je heb maar 95 euro daar van moet je een week rond komen dus ergens nog gaan moeilijk tegenwoordig is alles zo duur. eten gezond 20 ero wat heb nog over? o je kunt het wel hoor maar wat dan voor de rest van de week?verijwiligerswerk heb ik niets aan want ik krijg geen geld.en de vdab is een reclame blok veel praatjes maar voor de rest niets. ze zoude wil ergens iemand vragen maar na een gesprek hoor je niets meer van hun de ervaring gehad 3 x met de kringloop winkel van het kastje naar de muur.

Door M van Veen (niet gecontroleerd) op vr, 14-2-2014 - 06:32

“Vroeger betekende werk vooral een bron van inkomsten. Nu is het iets geworden dat betekenis geeft."

Ja, de neoliberale conditionering heeft aardig huisgehouden in de maatschappij. Dusdanig dat de moraal ervan als een wurgcontract opereert. Alles omwille van status, want dan ben je pas iemand ofzo. En zo niet, ach dan draait de wereld wel verder zonder je.
Je bent iemand, of je bent niemand, en als niemand besta je gewoonweg niet meer. Sociaal-economische verdelging als schrikbeeld en dus als stok achter de deur, en niet te vergeten het blijvende etiket van moreel schuldige.
Zo werkt het neoliberalisme en inmiddels is iedereen geconditioneerd om te jagen naar geld, status en macht, en daarvoor moet je je neoliberale imago blijven oppoetsen.
Het zou je levensovertuiging, of bijna religie, maar zijn.

“In westerse samenlevingen geldt dat je bent wat je doet. Mensen geven vaak veel van zichzelf in een baan. Het verlies van die baan betekent daarmee ook het verlies van identiteit.”

Ja daar ligt een groot probleem voor mensen die geconditioneerd zijn. Op een dieper niveau ligt de identiteit in het maatschappelijk collectief dat gemanipuleerd is in dit soort neoliberaal denken.
Noem het massahysterie, noem het kuddegedrag van zelfzuchtigheid om aan de opgelegde (morele) eisen te voldoen. Iedereen in 'geharmoniseerde' uniformiteit om de zetbazen van dienst te zijn.
Psychische slavernij, en als je dan geconditioneerd en wel buiten de boot valt dan wordt het pijnlijk.
Want in dat geval vallen je idealen weg, je zelfbeeld, en je o zo geliefde status binnen het neoliberale bolwerk.

Dit gaat niet meer over de verplichting om te werken, dit gaat over het opdringen van een ideologie en de vereenzelviging met deze ideologie - geheel naar voorbeeld van Orwell's uitspraak.
Geen vereenzelviging, dan zeer zeker geen werk omdat je volgens de moraal gezien dan 'niet deugt'.
Werkplicht in schril contrast met het privilege om te mogen werken. Sociale controle met neoliberale criteria.

Anders ga je toch gewoon bezigheidstherapie doen in de vorm van vrijwilligerswerk?! Goed voor je zelfbeeld, goed voor je gevoel van status, goed voor sociale acceptatie, etc....allemaal neoliberale criteria.
Ja, mits je zo geconditioneerd bent kom je in dit identiteitsvacuum, en ga je desnoods op zoek in de onbetaalde hoek om nog een beetje 'iemand' te worden, zij het op een lager plan. We hebben nu eenmaal rangen en standen in de neoliberale ideologie - die overigens een sociaal darwinistische tweedeling propageert; het economisch fascisme.
Imago van volwaardige meedoener, in werkelijkheid afgedankt en zonder inkomen. Alles voor het imago...

Maar wat nu als je niet geconditioneerd bent met deze ideologie en er een andere levensovertuiging op nahoudt?
Is het dan ook nog allemaal zo geweldig?
Want alle motivaties die je te horen krijgt zijn van neoliberale aard en daar kun je in dat geval helemaal niets mee omdat je een dergelijke vorm van identiteit afkeurt.

Door An (niet gecontroleerd) op di, 28-1-2014 - 16:12

Dank voor deze tips, ik heb gezien dat er wat voor me bij zit.