Stelling: Oude liefdesbrieven moet je altijd bewaren

Een stapel vergeelde liefdesbrieven die in een doos op zolder ligt, van een oude liefde. Mogelijk heeft u ze verborgen voor uw huidige partner, die nog niet in beeld was toen u deze brieven ontving. Heeft u ze bewaard? Of juist niet?

Eerste liefde

Filosofe Stine Jensen schreef dit jaar het essay van de maand van de spiritualiteit met als titel Eerste liefde. Hierin beschrijft ze haar eerste grote liefde Mark. Deze destijds 17-jarige jongen stuurde haar dagelijks een handgeschreven brief. ‘Zijn brieven zijn aan de lange kant. Minimaal vier dichtbeschreven kantjes. Kennelijk wil hij zo lang mogelijk mijn aandacht vasthouden. Dat is vleiend’, aldus Jensen. Helaas is hij jong overleden, wat de brieven extra bijzonder maakt.

Tijdsgeest

De brieven aan Stine geven een idee van de tijdsgeest eind jaren tachtig. ‘Soms zit er een verrassing bij: een cassettebandje met nieuwe nummers, van Steely Dan, Stevie Wonder, David Bowie of van Robert Palmer. Of een mooie ansichtkaart.’

Uw liefdesbrieven

Wij zijn benieuwd naar uw oude liefdesbrieven. Heeft u ze nog bewaard? En uit welke periode zijn ze? Reageer!

Reactie toevoegen

35 Comments

Door Riet de Vogel ... (niet gecontroleerd) op vr, 8-2-2019 - 11:31

Wij zijn 62 jaar getrouwd en wij hebben de brieven nog steeds van onze verkering

Door Clemens (niet gecontroleerd) op vr, 8-2-2019 - 10:59

de meeste deelnemers aan deze stelling zijn wel 60plus en die generatie wil die wel bewaren. Maar welke tiener of twintiger schrijf vandaag nog liefdesbrieven ?
Overigens de onderstaande reactie van Connie had van mij kunnen zijn, ik was ook in 1963 in dienst en wij zijn ook ruim 52 jaar getrouwd!

Door Emile Hermkens (niet gecontroleerd) op vr, 8-2-2019 - 10:58

Herken ik vanuit het standpunt van haar echtgenoot.

Door Emile Hermkens (niet gecontroleerd) op vr, 8-2-2019 - 10:57

Onze brieven geven niet alleen de mate van onze verliefdheid aan, maar waren (1960-1963) een welkome gelegenheid om bij elkaar te zijn, omdat we verder amper gelegenheid hadden om contact te leggen. Af en toe een telefoongesprekje, maar moeilijk, doordat we beiden nog in opleiding/ in militaire dienst waren en tamelijk ver van elkaar. We voelden ons de twee coninckskinderen uit het middeleeuwse lied: zij (Francien)in Venlo in de opleiding tot verpleegkundige en ik (Emile) in militaire dienst, zwervend van Venlo, Ermelo, Amsterdam, Grave en de Noord-Duitse laagvlakte (Bergen-Hohne, Celle, Kamp Trauen)naar eindstation Grave.

Prachtige tijd, elk weerzien was een klein feest, hoewel er ook wel eens wat misging en dat kunnen we nog altijd(met mijn tekeningen) teruglezen in die stapel die, door een lint bij elkaar gehouden, op zolder in een kist ligt.

Onvervangbaar, een tijdsbeeld in de Koude Oorlog
en bijzonder dierbare herinneringen. Mogen nooit weg.

Emile Hermkens.

Door connie van klav... (niet gecontroleerd) op di, 5-2-2019 - 19:44

ik heb de brieven van nu man man allemaal bewaard in een doos op zolder,{zou wel moeten zoeken waar die ligt }van toen hij in duitsland in dienst zat (1963) en wij zijn nu ruim 52 jaar getrouwd........