In Plus Magazine lees je iedere maand columns van bekende Nederlanders mét veel levenservaring en een goede pen, waaronder mr. Frank Visser, Noraly Beyer en Charles Groenhuijsen. Lees hier elke maand de laatste columns!
Op internet stort een heel leger toetsenbordridders stiekem hel en verdoemenis uit via social media. Zo ook Quinten G., die op Facebook ongepaste belangstelling had getoond voor de vriendin van Jeffrey S. Toen Jeffrey het voor zijn geliefde opnam, werd hij via datzelfde medium door Quinten beledigd en belachelijk gemaakt. ‘Kom maar op als je durft!’ kreeg Jeffrey te lezen. Maar een adres stond er niet bij.
Het is 1 december 2025. Joost is een maand dood. Hij was op zijn verzoek in slaap gebracht om niet meer wakker te worden. In de uren daarvoor hielden we elkaars hand vast. Ik dankte hem voor zijn liefde voor mij. Hij dankte mij voor mijn liefde voor hem. Onze woorden waren een voorbode van het grote gemis dat zou komen.
Tiny houses, heel kleine huisjes, zijn helemaal in. Veel kun je er niet in kwijt, alleen het hoognodige. Maar dat maakt ze voor sommige mensen juist zo aantrekkelijk. Hoeveel spullen heeft een mens nu echt nodig!
Als de bezuinigingen op de publieke omroepen niet resulteren in het vertrek van de buis van Ik Vertrek, dan krijgt een vriend van mij wellicht een hoofdrol in een nieuwe aflevering. Hij brengt een langgekoesterde droom in vervulling en verkast met zijn vrouw naar la douce France.
Rond mijn 20ste kreeg ik voor het eerst verkering. Het was een keurig, lief, mooi meisje uit Den Bosch en ik kende haar van mijn studie. Het duurde alles bij elkaar een jaar of vijf, en ik weet nog hoe overtuigd ik was dat we samen een gezin zouden stichten en bij elkaar zouden blijven tot het levenseinde van een van ons beiden. Het ging heel anders.
Modern lijstje met nieuwerwetse relatievormen: een rela, prela, twarrel, kwarrel en een eventuela. Geheimtaal voor je? Niet erg hoor! Daar gaan we.
Ruim vijf jaar heeft mijn lieve vriend voor zijn demente ouders gezorgd, tot het niet meer ging. Het was geen kalme afdaling. De eerste jaren waren moeilijk doordat zijn ouders geen enkel inzicht hadden in hun ziekte. Ze wilden geen hulp, geen thuiszorg. “Ga maar voor oude mensen zorgen!” riepen ze door de brievenbus, wanneer er een hulpverlener aanbelde.
Een vriendin van mij kwam laatst onverwachts bij me langs en zei: “Bij jou in de keuken is het altijd zo’n gezellige chaos!” “Oh,” zei ik, “bedoel je dat het hier een rommeltje is?” Wat het eerlijk gezegd ook ís, maar het voelt op de een of andere manier toch anders wanneer je visite het zegt.
