Stelling: ouderenzorg is geen politiek thema of schadepost, maar een kwestie van fatsoen

"Te veel kwetsbare ouderen in verpleeghuizen krijgen structureel niet de zorg die zij zo hard nodig hebben", aldus Hugo Borst. Hij maakte een manifest met tien verbeterpunten voor de zorg.

Borst noemt onder andere meer (bekwaam) personeel en persoonlijke aandacht voor de bewoners. Wij leggen u één van de overige punten uit het manifest voor. Onze stelling luidt: 'Ouderenzorg is geen politiek thema of een schadepost, maar een kwestie van fatsoen.'

Wat vindt u? Moet de zorg beter geregeld worden, ongeacht de kosten die dat met zich mee brengt? Breng linksboven uw stem uit en laat hieronder een reactie achter.

Bekijk hier alle punten uit het manifest

32 Comments

Door A. van Beusekom (niet gecontroleerd) op vr, 6-1-2017 - 18:05

Alle punten zijn belangrijk. Maar vooral punt 3 en 4 van het Manifest springen er voor mij uit. Waar ik werk is een woongroep van 11 en 10 bewoners. s Avonds is er geen toezicht op de huiskamer, omdat de 2 verzorgsters met de verzorging bezig zijn. Er wordt verwacht dat er familie aanwezig is....... Onze werkgever zegt; niet mopperen maar opperen. "Opper" je iets, dan is er geen geld voor...... dus tobben we maar weer door! Zou zo fijn zijn voor iedereen als er nu eindelijk iets gaat veranderen!

Door Ilse (niet gecontroleerd) op vr, 6-1-2017 - 13:35

Ouderenzorg en verzorgingstehuizen worden vaak in 1 adem genoemd. Mijn vader was 42 en heeft 7 jaar in een verpleegtehuis gewoond. Hij overleed op 49 jaar. Niet oud toch? Ik was toen 17. Ik kreeg op een dag een complimentje van de receptioniste dat ze het zo mooi vond dat ik zo vaak op bezoek kwam bij mijn opa of oma. Nee mevrouw ik ben hier voor mijn papa en ik maak mijn huiswerk aan zijn bed.Het stoort me nu weer dat ik lees over ouderenzorg.Het is behoorlijk kwetsend iedereen in een verpleeghuis heeft goede zorg nodig jong en oud.Inmiddels ben ik zelf 42 en heb veel gezien wat verbeterd had kunnen worden in 20 jaar. Dat is dus helaas na al die jaren niet gebeurd.

Door Mevr. C. de Zwart (niet gecontroleerd) op zo, 6-11-2016 - 14:34

Natuurlijk een kwestie van fatsoen.
Alleen: hoeveel mensen zitten werkloos thuis die intussen ook hun (maatschappelijke) steentje kunnen bijdragen in de vorm van vrijwilligerswerk in een tehuis?

Door Toon (niet gecontroleerd) op zo, 30-10-2016 - 12:51

Ons verpleeghuis heeft een nieuwe regeling voor de textielzorg (lees bezuiniging). Dat zal wel landelijk beleid worden
Eerder had het verpleeghuis een contract met de wasserij en inde via incasso bij iedere patiënt €30 maandelijks. Dat zijn de kosten van de onderkleding buiten de persoonlijke stomerijkosten.
Het verpleeghuis vindt het rechtvaardiger dat deze kosten gepersonaliseerd worden en dat de wasserij deze kosten rechtstreeks factureert aan de patiënt of diens contactpersoon. Het verpleeghuis kan hiermee bezuinigen op de administratiekosten en is niet meer verantwoordelijk voor wasserijzaken.
Het verpleeghuis is wettelijk verplicht om kosten voor eigen rekening te nemen wanneer er een medische oorzaak is voor de extra reiniging. Blijkbar valt dementie daar niet onder terwijl dat wel de opname-indicatie is.
Het verpleeghuis wil wel kosten verhalen indien deze hoger zijn dan € 135,- per maand (!!). Dan pas zal het personeel waarschijnlijk aangesproken worden om kritisch te beoordelen of kleding wel zo snel in de was moet.
De consequentie is dat de patiënt afhankelijk is en een prooi wordt van een wasserij waarmee individueel geen prijsafspraken zijn te maken en wat een verpleeghuisorganisatie wel kan. De wasserij kan de prijzen nu gemakkelijk opvoeren. De kleding wordt gemerkt met een streepjescode maar pas gescand en gefactureerd nadat de kleding de wasserij uitkomt.
Verloren gegane kleding kun je niet verhalen want er is geen bewijs dat de kleding is ingeleverd bij de wasserij. Gezien de vele klachten bij iedereen gaat het om een structureel probleem aangaande verlies van kleding en aanschafkosten. Hoogstwaarschijnlijk gaat het om tonnen verloren kleding paar jaar die de shredder in gaan. De meeste patiënten zitten op zak- en kleedgeldniveau door de eigen bijdrage CAK.
Je mag blij zijn als je nog familie hebt die tweewekelijks de was kan ophalen.
Het verpleeghuis laat een verantwoordelijkheid liggen om deze zorg voor patiënten niet meer te nemen en hun hierin niet meer te beschermen.
Waar ligt de grens nog bij het afbouwen van de primaire zorg?
De zorg voldoet zelfs bijna niet meer aan de eigen bijdrage

Door J.A.Guijt (niet gecontroleerd) op za, 29-10-2016 - 20:39

Ouderen kan je nu eenmaal niet "opruimen", ze zijn er. Goede zorg hoort gewoon in de staatbegroting te zitten. Daar moeten dan andere posten voor wijken. Het belastinggeld kan best anders besteed worden. In andere sectoren wordt ook het geld niet goed besteed ( als dat het al zou zijn).

Door O.L. de Wit (niet gecontroleerd) op do, 27-10-2016 - 20:47

Ik vind dat alle verpleeghuizen openheid in de financiele en zorgkwesties moet geven, ook als het huis goed functioneert, conform regelgevingen.

Door Anonymous (niet gecontroleerd) op do, 27-10-2016 - 19:10

Duidelijk een kwestie van fatsoen, voor een in alle opzichten,juist voor de kwetsbare ouderen; menswaardig bestaan.

Door Mark (niet gecontroleerd) op do, 27-10-2016 - 17:20

Ik zou schriftelijk een klacht indienen bij de directie indien u niet terecht kunt bij het afdelingshoofd.

Door Mw. Peeters (niet gecontroleerd) op do, 27-10-2016 - 13:34

Ouderenzorg is volgens mij zowel een politiek thema als een kwestie van fatsoen. Zeker geen schadepost. Iedereen, inclusief de politiek, dient elkaar met respect te behandelen en te doen wat nodig is jegens elkaar omwille van een goed leven en daarbij nog eens met extra aandacht voor de meest kwetsbare mensen in onze samenleving. Daar dient zeker ook de politiek voor een waarborg te zorgen. Dat is een kwestie van beschaving, menselijkheid en rechtvaardigheid

Door Cockie (niet gecontroleerd) op do, 27-10-2016 - 09:14

In de reguliere verpleeghuizen wordt veel geld over de balk gegooid en niet voor de nodige zorg gebruikt. Dat wordt heel duidelijk uitgelegd in een artikel van de heer Jan Slagter in Max Magazine van 29 oktober/4 november. Echtde moeite waard om te lezen.