PlusOnline.nl maakt gebruik van cookies: functioneel, om instellingen en voorkeuren te onthouden, voor beter en eenvoudiger navigeren en inloggen; analytisch, om bezoeken bij te houden en te bestuderen; voor commerciële doeleinden, om bij te houden hoe vaak bepaalde advertenties zijn getoond en geklikt; voor targeting doeleinden, om advertenties op uw interesses te kunnen aanpassen en zodat andere sites ook gerichte advertenties kunnen tonen. Door hiernaast op akkoord te klikken, of door gebruik te blijven maken van deze website gaat u hiermee akkoord. Lees voor meer informatie ons Cookiebeleid.

Akkoord

Zwijgen of klikken

Dát artsen fouten maken is al erg genoeg. Maar dat hun collega’s vervolgens wegkijken in plaats van de fout aankaarten, is onverteerbaar, vindt Susanne de Joode.

Klikspaan, boterspaan je mag niet door mijn straatje gaan. Hondje zal je bijten, poesje zal je krabbelen… Het wordt ons met de paplepel ingegoten; gij zult niet klikken. Maar wat nou als ik zie dat Pietje iets doet waardoor Keesje gevaar loopt? Wat is dan erger, klikken of zwijgen? Geen twijfel; simpel. En als Piet mijn baas is? Mmm, iets lastiger misschien. Maar toch; liever een boze baas dan een kapotte Kees, zo zullen veel mensen denken (hoop ik). Tenzij het om dókter Piet gaat. Artsen en andere zorgverleners die zien dat een collega disfunctioneert, zwijgen daar nogal eens over, zo blijkt uit onderzoek van het Radboudumc.

Zij ondervroegen ruim vierduizend werknemers in de gezondheidszorg. Een kwart zag in het afgelopen jaar dat een collega structureel risicovol handelde. Een derde van hen zei daar niks van. Niet tegen de slordige collega, niet tegen de baas. Meestal omdat ze vonden dat ze te weinig bewijs hadden, soms omdat het niet gepast vonden binnen de ziekenhuiscultuur.

Dát er fouten worden gemaakt is op zich geen nieuws. Zo worden er nog altijd linkerbenen geopereerd terwijl het probleem toch echt rechts zit. Om dit soort ‘verwisselingen’ te voorkomen hoort het OK-personeel voordat de operatie begint aan de patiënt te vragen hoe hij heet, of hij eventuele allergieën heeft en aan welke kant er gesneden moet worden. Dit is onderdeel van de ‘time-out—procedure.’ Maar die gaat in een derde van de gevallen niet volgens het boekje, zo blijkt uit onderzoek van de Inspectie voor de Gezondheid.

Moet u onder het mes en worden deze vragen niet gesteld? Geef die informatie dan zelf, en meld de fout. Want zwijgen is niet altijd goud. Wie zwijgt, stemt toe. En helpt zo onbedoeld om onveilige zorg in stand te houden.

Heeft u wel eens een fout in de zorg gemeld? Hoe werd daar op gereageerd? Reageer op dit artikel!

Reactie toevoegen

1 Reactie

Door J. Kuipers (niet gecontroleerd) op do, 16-3-2017 - 16:31

Ik vind dat we best wel eens rekening mogen houden dat artsen ook gewone mensen zijn en fouten kunnen maken. Want wie maakt nooit geen fouten in zijn eigen werk?

Ik denk wel dat als een arts een fout maakt het heel belangrijk is dat die dat gelijk als die dat ontdekt direct toegeeft naar de patiënt toe, dat geeft direct rust en respect naar de arts toe. Maar dat mag de arts niet van de verzekeraar.

Ik heb helaas een paar keer meegemaakt dat het fout ging en dat de arts spontaan zelf zijn fout erkende daar is het verder bij gebleven.

Dat er onderling niet over fouten gesproken wordt tussen de medewerkers in het ziekenhuis heeft ook te maken mat op de verkeerde manier afgaan.
Ik moet altijd stilstaan bij professor Bob Smalhout die altijd pleitte voor toegeven en leren van je fouten daar wordt je veel groter van.