Wie weet raad? Mijn dochter is onmogelijk

De verhouding met mijn dochter is al jarenlang stroef en onlangs is dat op ruzie ­uit­gelopen. Om niets: over wie er koffie moest zetten. Ze werkt hard, ik pas veel op haar ­8-jarige dochter. Mijn dochter gebruikt antidepressiva, kookt nooit, had vorig jaar een burn-out en is net gescheiden. Door haar vader (die is overleden) is ze altijd erg verwend. Hoe kan ik het best met haar omgaan? Niets eisen? Haar zelf voor koffie en eten laten zorgen, terwijl ze zo hard werkt?

Maak afspraken

Accepteer de stroefheid, maar als er een rustig moment is, zeg dan dat u moeite hebt met ruzietjes om niets en vraag haar of u er toch samen uit kunt komen. Maak werk-verdeelafspraken, waar u zich in elk geval aan houdt. Natuurlijk zal het niet meteen opklaren, maar met wijsheid en geduld komt u vast een heel eind.

Magdalena (77), Lochem

Moeilijke tijd

Uw dochter zit in een zeer moeilijke periode in haar leven. Help haar waar mogelijk, maak het gezellig in huis. Mopper niet omdat ze geen eten maakt: zorg dat het eten zo veel mogelijk al klaarstaat als ze thuiskomt, drink een glaasje wijn samen en praat met haar. Liefst over positieve, leuke dingen zoals wat uw kleindochter vandaag met u beleefd heeft. Zo helpt u haar en houdt zij een goede herinnering aan haar moeder die haar in deze moeilijke tijd begreep en voor haar klaarstond.

Janny Feenstra (69), Amsterdam

Dankbaar

Uw dochter is niet te benijden. Ik vind het niet verwonderlijk dat zij geen taken in huis oppakt, de energie van een mens is beperkt. Dan is het toch heel fijn dat u als moeder kunt en wilt bijspringen. Doe niet alleen het praktische werk, maar toon ook belangstelling. Karakters kunnen verschillen, maar ik denk dat zij u later dankbaar zal zijn.

Jan de Vries (64), Leeuwarden

Overleven

Door wat u beschrijft, maakt uw dochter op mij inderdaad een nogal verwende indruk. Het is begrijpelijk dat zij door de omstandigheden weinig energie heeft, maar van een kopje koffie zetten wordt niemand moe. Aan de andere kant: misschien moet u in dit geval de wijste zijn en niet te veel aandacht schenken aan het incident. Uw dochter is aan het overleven, wat inhoudt dat zij momenteel weinig ruimte heeft voor de behoeftes van een ander.

Fanny Melchers (59), Den Haag

Bron(nen):

Reactie toevoegen

8 Comments

Door Irene (niet gecontroleerd) op vr, 20-10-2017 - 10:33

Na twee scheidingen, een zelfdoding van partner 2, ben ik na jaren in een burn-out terecht gekomen. Mijn hele lijf deed zeer en zelfs mijn bloedvaten deze zeer. Alles wat ik moest doen stond me tegen en zelfs het opbeuren van mijn armen deden zeer. Niemand van je familie, kinderen of directe omgeving kan voelen wat je doormaakt. Ze proberen je te helpen met allerlei goedbedoelde adviezen, maar het slaat kant nog wal. Ikzelf ben degene die erdoor moet.
Gelukkig had ik een prima bedrijfsarts (voorheen huisarts) die mij erdoor heeft geholpen. Ik moest mijn leven op papier zetten vanaf het moment dat ik van mijn bestaan wist. Enorm nuttig en het hielp mij uit het diepe dal te kruipen. Ook mocht ik dit niet langer doen dan een half uur per dag. Ik heb in die periode ook een hondje aangeschaft en moest met haar naar buiten. Ook dat heeft mij enorm geholpen. Lieve moeder, blijf indien mogelijk uw dochter geestelijk steunen. Probeer geen goedbedoelde adviezen te geven, dit helpt niet. Zij weet veelal zelf wel hoe zij sommige dingen aan moet pakken. Ik wens u heel veel sterkte toe.

Door augusta hermans (niet gecontroleerd) op vr, 20-10-2017 - 03:34

De reacties van de dochter duidelijk. Werd verwent heeft dat verloren en wil nu van Moeder hetzelfde afdwingen.Je kunt nog zoveel empathie tonen, de dochter zal haar eisende gedrag opvoeren.Ze kan waarschijnlijk niet anders. Mijn advies zou zijn: afspraken maken over taakverdeling. Duidelijk stellen dat de dochter voor zichzelf moet zorgen op een manier alsof zij zelfstandig woont. Inclusief boodschappen doen.De zorg voor het kind heeft ze uit handen gegeven. Mensen in een dergelijke situatie ontwikkelen ( vaak onbewust) een machtsstrijd die uitloopt in tyrannie door de lat steeds hoger te leggen.Hard moeten werken is geen excuus, gebrek aan discipline kan niet gecorrigeerd worden door steeds maar toegeven.Hier is een gesprekspartner nodig, die beide dames de pin eens flink op de neus zet onder het motto: zo doen we dat hier niet meer.

Door joop (niet gecontroleerd) op do, 7-7-2016 - 16:49

het klinkt hard..als je na jaren geen vooruitgang boekt..STOP er dan mee..laat ieder zijn weg gaan...zonde van de energie..en slecht voor je eigen huwelijk..verdriet slijt..sterkte

Door JEANE (niet gecontroleerd) op do, 7-7-2016 - 13:00

Ooit de proef op de som genomen door op te schrijven wat je dwars zit? Als jullie allebei een stuk papier pakken, alleen in een kamer gaat zitten. Heel eerlijk aan de linker kant de negatieve dingen van de andere persoon opschrijft en aan de rechterkant de positieve. Neem ruim de tijd en wees EERLIJK. Kom daarna weer samen en bespreek het hele papier en wees EERLIJK en laat elkaar UITSPREKEN. Ik denk dat er daarna meer begrip voor elkaar is. SUCCES.

Door J KOOISTRA op do, 7-7-2016 - 12:39

Misschien af en toe iets met z'n drieën gaan doen , ijssalon of gewoon eens een rondje aan de wandel ! ?

Door j burger (niet gecontroleerd) op do, 7-7-2016 - 11:32

tja 1 ding moet uw dochter zich eens af gaan vragen en wie doet het als moeder er niet meer is
gauw wakker worden dame en zelfstandig worden

Door Gerbrand van Ho... (niet gecontroleerd) op do, 7-7-2016 - 10:21

Los van eigenschappen die jullie elkaar toedichten (dat doen mensen nu eenmaal, ook al kan dat soms het contact juist vertroebelen), lijkt het hier te gaan om 'relatiedefinities'(ook dat is wat tussen mensen nu eenmaal speelt). Het 'definieren van de relatie' doen we altijd en dat kan ook niet anders (het heeft dan ook weinig zin/is onmogelijk om te proberen dat niet te doen). Als we met elkaar communiceren (of we dat nou met of zonder woorden doen) doen we dat op (ten minste) twee niveaus: inhoudelijk (b.v. 'ik zou wel een bakje koffie lusten'), maar ook relationeel, ook al is dat wellicht minder uitgesproken (b.v. 'ik zou graag hebben dat jij dat dan gaat zetten'). De ander kan daar natuurlijk op verschillende manier op reageren, b.v 'ik heb geen dorst' of 'ik zou liever iets anders drinken'. In dat geval communiceert die ander ook weer op (minimaal) twee niveaus: inhoudelijk ('dat hij of zij geen zin heeft om iets te drinken of in ieder geval niet in koffie'), maar ook op relatieniveau (b.v. dat hij of zij ook geen zin heeft om koffie te zetten). Soms is het beter om ook de relationele boodschap te veerduidelijken: b.v. 'ik heb geen zin in koffie, maar als jij dat wilt, wil ik best koffie voor je zetten', of 'prima als jij wel koffie wilt, maar ik zou je willen vragen om het dan zelf ook te zetten').
Daarnaast lijken er uit uw beschrijving voor uw dochter ook een aantal stressoren te spelen, en misschien geldt dat ook wel voor u zelf (b.v. dat uw man (als ik dat goed begrijp) is overleden en dat uw dochter blijkbaar niet het geluk kent wat u haar graag zou gunnen). In ieder geval wens ik u een betere relatie met elkaar toe.

Door Henriette (niet gecontroleerd) op do, 7-7-2016 - 10:10

Ik herken dit gedrag. Onze dochter zit in een soortgelijke situatie. Wij proberen zoveel mogelijk de sfeer goed te houden en haar geen extra stress te bezorgen. De vervelende momenten horen erbij. Als ouders kun je daar misschien beter mee omgaan.