De v van vrede (niet van vechten)

Blog van onze redacteur gezondheid

Susanne de Joode, redacteur gezondheid van Plus Magazine, schrijft in het decembernummer over de oorlogstaal die wordt gesproken als het over kanker gaat.

Mijn vader moest een paar jaar geleden onverwacht met spoed worden geopereerd aan zijn dikke darm. Zijn ‘gewone’ obstipatie bleek veroorzaakt te worden door een joekel van een tumor. Hoe groot die precies was en of er uitzaaiingen waren: de artsen wisten het nog niet.

“Opa ligt in het ziekenhuis”, vertelde ik mijn dochter van 7. “Waarom?”, vroeg ze. “Hij heeft iets aan zijn buik en de dokters gaan proberen hem beter te maken”, antwoordde ik. “En wat nou als dat niet lukt?”, vroeg ze heel kalm. Au. Drie keer slikken, toen wist ik wat ik zeggen moest. “Dan proberen ze gewoon iets anders.” Ik wikte mijn woorden op een goudschaaltje om haar niet net zo ongerust te maken als ikzelf was.

Hoe je iets noemt, maakt veel uit voor hoe dat iets ervaren wordt. Zo gaat dat als je tegen een kind praat. Het geldt ook voor de woorden die je denkt. Of die je tegen patiënten zegt. Of die je opschrijft.

Dat vindt ook Ellen de Visser, medisch journaliste bij de Volkskrant. Als zij voortaan over kanker bericht, zal ze termen als ‘vechten’, ‘vijand’ en ‘overwinnaar’ vermijden, besloot ze onlangs. Geen oorlogstaal meer. Want een oorlog kún je winnen – als je maar de juiste tactiek kiest. Wie verliest, heeft niet goed gevochten. Of, één stap verder: slachtoffers zijn eigenlijk losers. Terwijl kanker krijgen vaak vooral een kwestie is van botte pech. En genezen een van veel geluk.

Zoals mijn vader had. Hij vócht niet tegen kanker, maar gaf zich over. Aan de artsen. “Wat kon ik anders?”, blikt hij terug. “Ik had vertrouwen in mijn lichaam en in de dokters. Het lag toch niet in mijn macht om iets aan de afloop te veranderen.” Hij had geluk, en ik heb het ook. Met zo’n vader.

En u? Wat vindt u van oorlogstaal als het om kanker gaat? Ik hoor het graag!

Bron(nen):
Trefwoorden:

4 Comments

Door René Hendrickx (niet gecontroleerd) op do, 10-12-2015 - 23:34

Als jaren probeer ik mensen in mijn omgeving die getroffen worden door kanker te weerhouden van 'oorlogstaal'. Het betreft hoe dan ook je eigen lichaam, je eigen ik. Tegen jezelf moet je niet vechten, maar juist zacht en behaaglijk zijn. Verwen jezelf, geef positieve aandacht aan jezelf. Een positieve stemming heeft wel degelijk en feitelij invloed in je lichaam (maar simpel is het natuurlijk niet). Aanmaken van positieve stofjes werkt ook positief en helpt herstel.

Door maus (niet gecontroleerd) op do, 10-12-2015 - 18:55

Zo denk ik er al heel lang over! Helemaal goed.

Door Blauw (niet gecontroleerd) op do, 10-12-2015 - 14:01

Oorlogstaal hoort inderdaad niet bij kanker. Er wordt al genoeg gevochten in dit leven. Je hebt het maar te accepteren als je ziek wordt en te leren er zo goed mogelijk mee om te gaan.

Door hidkees (niet gecontroleerd) op do, 10-12-2015 - 10:38

Ja, dat heb ik vaker gehoord. Die persoon is enkele maanden later overleden.
Een al te negatieve houding is ook niet goed, die kan de achteruitgang versnellen.