Mijn verhaal: hoge schulden

Wat als het huis waar je al lange tijd in woont ver onder de vraagprijs wordt verkocht? Een restschuld tijdens het pensioen. Hoe ga je dan verder met het dagelijkse leven? Joanna (69) vertelt haar verhaal.

Al jaren vullen mijn man en ik het ene financiële gat met het andere. Onze situatie wordt steeds nijpender. Onlangs zijn we verhuisd naar een piepkleine woning. Ons eigen huis is verkocht. Ver onder de vraagprijs. Volgende week gaan we naar de notaris voor de overdracht. Daarna begint de ellende pas echt. Want we blijven zitten met een enorme restschuld. Bijna een ton. Als ik daar alleen al aan  denk, krijg ik geen lucht.

Ik heb me nooit met de financiën bemoeid. Hein had een goedlopende zaak en financieel konden we doen en laten wat we wilden: verre reizen, luxe etentjes, dure design-spullen. Er kwam pas een kink in de kabel toen we speciaal voor onze oude dag een te dure bungalow lieten bouwen. Hein ging ervan uit dat hij, ook na zijn pensioen, geld zou verdienen met zijn vastgoedprojecten. Dat liep anders door
de crisis op de huizenmarkt. Vervolgens ging het hard bergafwaarts. Hein zette ons huis te koop en leende ondertussen geld om de hypotheek en andere zaken te kunnen afbetalen. Dom. Ik dacht: het komt wel goed als het huis eenmaal is verkocht.

Maar het kwam niet goed. Het werd alleen maar erger. Ons huis bleek heel moeilijk verkoopbaar. Hein ging nu zelfs geld lenen van onze kinderen. Ik liet het gebeuren. Achteraf denk ik dat ik toen had moeten ingrijpen. Hij had hen nooit met onze financiële ellende mogen opzadelen. Daar voel ik me nog elke dag schuldig over. Godzijdank komen de kinderen nog steeds bij ons over de vloer, maar dat had heel anders kunnen lopen. Want de kans dat we ze ooit nog kunnen terugbetalen, is niet groot.

Voor mij heeft het leven zijn glans verloren. Ik zit mijn dagen uit. Vriendinnen zie ik nauwelijks. Als ze op bezoek willen komen, bedenk ik smoesjes. Als de bel gaat, ben ik bang. Bang dat het de deurwaarder is. Soms doe ik niet open. Het is om gek van te worden. Zo veel stress.

Ik weet dat ik me isoleer, maar ik schaam me zo. Zelfs bij de kleinkinderen hebben we schulden. Ik had kritischer moeten zijn, me niet alles moeten laten aanleunen. Soms is er geld om eten te kopen, soms ook niet. Dan leven we op brood en yoghurt. Dat vind ik niet erg. Pijnlijker is het als ik naar een verjaardag moet van een kleinkind zonder een cadeautje. Ik had me mijn oude dag heel anders voorgesteld.

Binnenkort gaan we de schuldsanering in. Onherroepelijk. Misschien is dat beter dan hoe het nu gaat. Ik wil rust. Duidelijkheid. En niet langer die stress van onbetaalde rekeningen en deurwaarders. Ik wil vrienden en familie weer onder ogen  kunnen komen en zeggen: ‘We zijn failliet. Bankroet. Maar ik ben nog altijd dezelfde vrouw.’”

Schulden

Uw verhaal in Plus?
Loopt u rond met iets wat u aan (bijna) niemand durft te vertellen? Deel het met andere Pluslezers; dat mag ook anoniem. Schrijf naar redactie@plusmagazine.nl of naar Redactie Plus Magazine, Postbus 44, 3740 AA Baarn o.v.v. ‘Mijn verhaal’.

Bron(nen):

10 Comments

Door peter (niet gecontroleerd) op vr, 6-10-2017 - 21:19

De wetgeving omtrent schuld-sanering verschilt van regio tot regio. Ook verschilt het van moment tot moment. Zelf heb ik drie jaar plus een jaar aan voorbereiding en een jaar erna "omdat de drie jaar pas begint te tellen op het moment dat iedereen akkoord is" gewacht en gewacht en gewacht. In een piep-klein huisje. Mijn dochter was twee tot zeven jaar zag ik alleen in het weekend en op een gegeven moment ging de wederpartij niet akkoord met de oppervlakte van het huis en hier had ze een punt. Ze had geen eigen kamer. Een stadsvernieuwings-project bood de uitkomst, gewoon geluk. Werk? Mij is verteld dat het niet was toegestaan. Schuldsanering ...het is fijn dat het er is maar vijf jaar is een heeele lange tijd.

Door Jurgen (niet gecontroleerd) op di, 11-3-2014 - 11:42

Succes met de schuldsanering maar je hebt wel flink op de pof erop los geleefd zeg. Een grote hypotheekschuld aangaan zonder reserves na je pensioen is ook niet zonder risico en deze komen nu ook bij je kinderen/de belastingbetaler terecht.

Door hidkees (niet gecontroleerd) op zo, 9-3-2014 - 11:10

Een te dure bungalow laten bouwen... En vastgoedprojecten.
We dachten dat het niet op kon en de banken verstrekten royaal hypotheekleningen, dat is het probleem.
Nu is dat anders, maar de miljoenenbonussen worden wel weer uitgedeeld. De ongelijkheid en onrechtvaardigheid is groter dan ooit.

Door Doruss44 (niet gecontroleerd) op za, 8-3-2014 - 20:07

We begonnen met total niets, kochten een boerderij allemaal schuld werkte hard betaalde de schuld af en konde geld opzij zetten. Nu zijn wij oud en versleten maar we hebben geen geld gebrek.

Door Emma (niet gecontroleerd) op vr, 7-3-2014 - 15:27

Ja er zijn zoveel mensen in de problemen geraakt ,of door nooit wat opzij te. Leggen en leven naar w at e r binnenkomt,of door een echtscheiding.er zijn zoveel oo rza ken.maar er zijn ook mensen die nooit veel ver diende n,en dus ook niet konden sparen voor de oude dag,zoals dat heette. Die mensen hebben altijd zuinig moeten leven ondanks ze toch altijd hard gew erkt hebben. Die mensen klagen nu niet zoveel,want die weten niet beter en als ze de AOW hebben met huursubsidie en al of geen pensioen redden ze zich wel als het allemaal niet te duur wordt blijft er ook nog een klein kado,tje voor de kleinkinderen over. Ik klaag niet.!!

Door Miep (niet gecontroleerd) op do, 6-3-2014 - 22:05

Dank u M. Hauwert! OOK IK heb altijd gespaard, de enige reden waarom ik in de problemen ben gekomen is door een zeer vervelende echtscheiding, waarbij mijn ex MIJ voor ALLES laat opdraaien! OOK IK heb er echt niet op los geleefd en alles maar gekocht, ook IK ben al jaren en jaren NIET op vakantie geweest en telkens als ik denk dat ik weer een heel klein bedragje achter de hand heb gaat het op aan ziektekosten! DUS het is absoluut niet mijn eigen schuld!

Door Rozendal (niet gecontroleerd) op do, 6-3-2014 - 13:32

Ook ik heb altijd als een gek gespaard als reactie op de honger winter en dood vader.moeder zonder geld.Echt zonder geld.Aow, AWW, bestond nog niet.Had ik maar alles op gemaakt.Nu krijgt mevr. A, een h.hulp voor 10€ en ik betaal dan 20€ .Zo ook de huur,enz.enz. Zelfs bij het invullen van je belasting biljet wordt al met twee maten gemeten. Al met al heeft iemand met AOW en een klein pensioen het beter als iemand met wat spaar geld.

Door Aart (niet gecontroleerd) op do, 6-3-2014 - 11:48

In de tijd van de ziekenfondsen,waren er geen vet betaalde salarissen en bonussen voor bestuurders en manegers.

Door Lucyl (niet gecontroleerd) op do, 6-3-2014 - 09:36

Beste Joanna,ik wens je heel veel sterkte en dat over 3 jaar alles weer goed komt,dit alles hebben we te danken aan die ......regering,doen alles fout wat maar kan want zoals jij zitten heel veel mensen en ik hoop dat voor iedereen over een paar jaar met een nieuwe regering toch weer een lichtpuntje komt.
Ook die verzorgings huizen sluiten is een grote fout,veel oudere mensen zullen vereenzamen nu kunnen ze nog de gang op lopen of naar het restaurant als ze om een praatje verlegen zitten,straks zitten ze te wachten op de 10 minuten hulp die ze dik moeten betalen want er moet geld in het laatje komen voor die vette salarissen en de zorgverzekeringen want die hadden in 2012 maar 518 miljoen winst .ik snap ook niet meer waar ons geld blijft je betaald overal zoveel voor en nog is het niet genoeg en ze willen nog meer.
We kunnen binnenkort gelukkig weer stemmen.

Door Miep (niet gecontroleerd) op do, 6-3-2014 - 09:22

ik heb er inmiddels 2 1/2 jaar schuldsanering opzitten. Ik ben dus NIET door boven mijn stand te leven in deze situatie gekomen, maar door een (v) echtscheiding! Inderdaad is de schuldsanering voor sommige mensen een oplossing, ik ben blij dat het een mogelijkheid is. Het is niet eenvoudig om in de schuldsanering te zitten, het is 3 jaar hard werken, letterlijk en figuurlijk. Er zijn mensen die zeggen dat je er met 3 jaar "makkelijk" van afkomt, maar zo is het niet. Ik zie mijn kinderen niet meer, die wonen aan de andere kant van het land en ik heb geen geld om ze te bezoeken, soms heb ik nog geen geld om te eten, maar het eind is in zicht. Ik kan iedereen zeggen: de schuldsanering is GEEN makkelijke uitweg, ook door de schuldsanering kom je in een isolement terecht. Het enige dat ik nog doe is werken, eten, slapen. Nergens is nog geld voor! Ja, ik heb een auto, maar alleen omdat ik wisselende diensten werk en anders niet op mijn werk kan komen, voor andere dingen gebruik ik hem niet. Als er een uitstapje of iets anders leuks van mijn werk is, kan ik niet mee omdat ik er geen geld voor heb, tenzij het erg lang van tevoren is aangekondigd en ik van het kleine beetje dat ik heb gespaard heb om toch ook mee te kunnen. Vakantie, dure kleding e.d. mis ik niet omdat ik die voor mijn scheiding/schuldsanering ook al niet had. Waar ik de meeste problemen mee heb is het feit dat ik me geen tandarts meer kan veroorloven, net zoals andere dingen als je ziek bent. Als je ziek bent en je hebt geen aanvullende verzekeringen (omdat die onbetaalbaar zijn) dan is er geen mogelijkheid om fatsoenlijk beter te worden. Mijn gebit was altijd mooi, maar zo langzamerhand ziet het er niet meer uit, er zouden dingen gerepareerd moeten worden aan mijn gebit, maar daar is gewoon geen geld voor, dat is voor mij gewoon het ergste! Soms hoor ik mensen zeggen dat het makkelijk is: 3 jaar en je bent van al je problemen af! Zo werkt het dus niet! Een schuldsanering is NIET makkelijk!