Bram kreeg vaste verkering
Rond mijn 20ste kreeg ik voor het eerst verkering. Het was een keurig, lief, mooi meisje uit Den Bosch en ik kende haar van mijn studie. Het duurde alles bij elkaar een jaar of vijf, en ik weet nog hoe overtuigd ik was dat we samen een gezin zouden stichten en bij elkaar zouden blijven tot het levenseinde van een van ons beiden. Het ging heel anders.
Bram Bakker is oud-psychiater, beschouwt de zorg in ons land én zijn eigen leven met een kritische blik en op geheel eigen wijze.
Rond mijn 30ste ontmoette ik een collega met wie ik mijn oudste zoon kreeg, maar ook die relatie sneuvelde. Daarna volgde de vrouw met wie ik mijn andere kinderen kreeg, we waren liefst twintig jaar samen. Toen vertrok ik. Als lezer denk je nu: wat moet ik hiermee? En je vermoedt ook al dat ik nog wel wat meer heb uitgeprobeerd op relationeel gebied. De reden dat ik dit schets is mijn nieuwe verkering. Het was lang zoeken, maar ik denk dat ik de ware heb gevonden. En dat is gezien mijn leeftijd best bijzonder, vind ik. Sterker: ik was stiekem overtuigd dat het voor mij niet was weggelegd, dit gevoel.Ik werkte hard aan mezelf, als ik al het geld dat ik aan therapie heb besteed vandaag zou terugkrijgen, hoef ik een paar jaar niet te werken. Maar mijn relaties mislukten steeds en ik gaf mezelf daar altijd de schuld van.
Het is goed om altijd je eigen aandeel te nemen als het misgaat in de liefde. Het lag ook echt niet alleen aan mij, maar aan mijn kant zat wel steeds iets in de weg. Alleen zag ik niet wat, het was een blinde vlek. Ergens vorig jaar zag ik het ineens wel. Waarom, waardoor? Geen idee. “Je gaat het pas zien als je het doorhebt”, zei Cruijff. En ik weet nu: als je het hebt gezien, kun je het ook nooit meer niet zien. Ik was als een dolle op zoek naar liefde, zonder overdrijven. Maar ik begreep niet dat je eerst voldoende van jezelf moet houden voordat het in de liefde echt kan gaan bloeien. Diep vanbinnen vond ik mezelf niet leuk genoeg, twijfelde ik aan mijn geschiktheid als partner. Dan wordt het dus nooit iets.
Toen ik mezelf echt de moeite waard kon voelen veranderde alles. Mijn leven werd ineens rustiger, ik ging minder hard werken, mijn onrust nam af. Ik voelde de neiging wegsmelten om te bewijzen dat ik een aardige jongen ben. En toen gebeurde het wonder. Vanuit het niets kwam er een vrouw op mijn pad van wie ik tot dan alleen maar had durven dromen. Het gevoel dat zij de ware is, draag ik nu al maanden onafgebroken met me mee. Er is liefde en verder niks. En ik ben intens dankbaar voor wat er gebeurt. Ik begrijp het nog niet helemaal, omdat het zo groot is, maar ik weet wel: je moet echt onvoorwaardelijk van jezelf houden om dit mee te kunnen maken. Wat de toekomst ons brengt weet niemand, maar het is nu al het onbetwiste hoogtepunt in mijn liefdesleven.
Reactie toevoegen