Op dagen dat er niemand langskomt, scharrel ik wat rond
Het was druk op de bejaardensociëteit. De cursus kunstgeschiedenis was weer begonnen en de conversatieles Spaans ook. Ik was er voor de leesclub Duits. De mensen die hier komen zijn allemaal erg actief. “Ik ga echt niet achter de geraniums zitten”, zeggen ze vastberaden,
Yvonne Kroonenberg (72) is schrijver en psycholoog. Ze schrijft maandelijks in Plus over relaties in brede zin.
En dan sommen ze op wat ze zoal doen: behalve vrijwilligerswerk hebben ze oppasdagen bij de kleinkinderen, ze zitten op yoga en ze wandelen, ze gaan naar de senioren-fitness en naar het theater. Ze volgen het nieuws.Ik zwem geregeld en ik doe wat vrijwilligerswerk: ik geef Nederlandse les aan nieuwkomers. Dat kost maar een uur in de week. Eigenlijk zit ik graag achter de geraniums. Ik vind het heerlijk om de dag zonder vastomlijnd plan door te brengen. Op dagen dat er niemand langskomt, scharrel ik wat rond. Er zijn achterstallige karweitjes en er liggen boeken die ik aan het lezen ben. Ik strijk het wasgoed en ik verzorg de planten en de dieren. Dat zijn geen indrukwekkende bezigheden, maar het is ook nergens voor nodig dat ik aan mijn vooruitgang in de wereld werk.Ik ken meer mensen die het naar hun zin hebben achter de geraniums. “Ik hoef niet op yoga-retraite om tot rust te komen,” zei een vriendin, “ik ben maar wat blij dat ik me niet meer hoef te haasten.” Haast maken lukt ook niet zo goed als je oud bent. Alle bezigheden vragen tijd en aandacht.
Opspringen om een kopje thee te zetten is onverstandig. Het duurt even voor het hersensignaal opstaan de spieren bereikt. Als je hoofd sneller is dan je benen, breng je onwillekeurig je gewicht naar voren en dan val je. Bukken en overeind komen, kost ook wat meer tijd dan vroeger. Dat geeft niet, want nergens hangt een prikklok.Een lieve vriend van mij gaat door een moeilijke periode. Wij bellen iedere ochtend met elkaar en vertellen wat we die dag gaan doen. Aan het eind van de middag bellen we nog een keer. Dat is om te zeggen wat er die dag is gelukt. Soms gebeurt er iets ergs. Dan gaat er een apparaat kapot of ligt hij ’s nachts te piekeren over de wereldvrede.
Maar vaak is er ook iets leuks om te vertellen. Hij heeft een voedertafel voor de vogels op zijn balkon. Vanuit zijn stoel zit hij naar de bedrijvigheid te kijken. Dat is heel zen. Daar moeten jonge mensen wel een jaar voor op mindfulnesstraining of naar een klooster in Tibet. Hij niet. Hij is al in Tibet geweest toen hij een jaar of 40 was. Hij heeft veel van de wereld gezien en hij heeft, naast zijn drukke baan, in de gemeenteraad gezeten. Daar moet hij nu niet meer aan denken. “Ik ga straks planten verpotten,” zegt hij vergenoegd, “en ik bak een taart. Want de buurvrouw is jarig en ze heeft me uitgenodigd. Ik blijf niet lang hoor, dat is me te druk. En dan ga ik lekker naar huis.” Prachtige geraniums.Een dag zondervastomlijnd plan,heerlijk achterde geraniums
