15 herinneringen aan de schooltandarts

Een verdwenen beroep: de schooltandarts. Een of twee keer per jaar parkeerde het busje van de tandarts op het schoolplein en dan was de hele school de pineut. Met lood in je schoenen ging je erheen. Gaatjes werden nog zonder verdoving gevuld en kiezen zonder pardon getrokken. Pas toen de gezondheidszorg verbeterde, verdween de schooltandarts van het toneel. Dit herinneren Pluslezers zich nog van de schooltandarts.

Het busje

1. "Het busje kwam twee keer. De eerste keer was niet zo erg, dan moest iedereen mee en werd er alleen gekeken of je wel of niet iets had. De tweede keer was vreselijk, want als je naam dan omgeroepen werd, wist je zeker dat er geboord zou gaan worden..." (Danyell Onbehauen-Frigge)

2. "Vreselijk...ik hoor nog de deur van het Volkswagen busje dicht knallen...alsof je in de gevangenis belandde!" (Els Bil)

3. "Ik verstopte mij op de toilet en kwam pas tevoorschijn als de bel ging en de school uit was." (Dienie Harmelink)

4. "Blij als de schooltandartsbus weg was bij de meisjesschool op weg naar de jongensschool. Konden we weer opgelucht adem halen." (Ellen Caris)

De zenuwen

5. "Wanneer die bus het schoolplein op kwam, voelde je een tsunami aan stress en zenuwen door de school gaan. Het was meer stemmingmakerij van klasgenoten waardoor je doodsbang was die bus in te stappen. 'Heb je een wiebeltand? Zou hem er zelf maar uittrekken, want anders doet hij dat met een hele dikke tang'." (Janita Lanenga)

6. "Ik ben nu 69 jaar en voel me nog steeds als toen. Wachtend tot je werd geroepen, met zweet in de handen en een steen in mijn maag. Op dat moment ben ik weer kind." (Mieke Klein Entink)

7. "Het hele alfabet kende ik uit mijn hoofd. Zodra ze richting de R kwamen kon ik niet meer leren." (Chiquita Rozema)


Foto: isgeschiedenis.nl

De pijn!

8. "Ik vertikte het om mijn mond open te doen. En wat deed de tandarts toen? Hij pakte een houten pollepel, deed die in mijn mond en draaide hem om. Met als gevolg een grote scheur in mijn lip en mondhoek. Het moest zelfs gehecht worden." (Joke Borst van Aken)

9. "Boren en vullen zonder verdoving." (Karen Cox-Dames)

10. "Hij peuterde de vullingen eruit die door een echte tandarts waren geplaatst. Toen hoefde ik gelukkig niet meer." (Mattie Nannings)

11. "Als 6-jarige mijn eerste vulling zonder verdoving. Bovendien kwamen ze altijd in de week dat ik jarig was. Durfde geen zoetigheid te trakteren voor het geval de deur openging en de namen werden voorgelezen die mee moesten komen." (Angela van Elk)

12. "Als je de mond niet ver genoeg opende volgde de klem. Dan zat er altijd wel een stukje van je wang ertussen." (Gerda Bruintjes de Vries)

13. "Volgens mij had hij de naam 'berenbijter'." (Flora Verschoor)

Levenlang trauma

14. "Mijn leven panisch gebleven voor de tandarts. Ik droom er nog wel eens over. Je zag die bus aankomen (zo’n grote Amerikaanse) en dan werden die zwarte slangen uitgerold. Paniek!"(Willem van Dijk)

15. "Trauma voor het leven. Geen enkel vriendelijk woord, met twee andere kinderen naast de stoel zitten tot je aan de beurt was. 'Ontsnapte' kinderen op het schoolplein. Groot verdriet en onbegrip. Nooit meer goedgekomen." (Annemieke Bruins)

Reactie toevoegen

74 Comments

Door J. Zuiderwijk (niet gecontroleerd) op di, 14-9-2021 - 21:30

Ik heb als assistente bij een schooltandarts gewerkt. Echt schandalig wat die allemaal uitvoer de: amalgaam vullingen in voortanden, met de waterspuit in de keel spuiten enz. Zoveel mogelijk vullingen om te declareren. Zou nu echt niet meer worden getolereerd.

Door H. Dekker-Spek (niet gecontroleerd) op di, 14-9-2021 - 15:00

Waar blijven de foto's en herinneringen van
het koloniehuis Vogelenzang?

Door Pim Leutholff (niet gecontroleerd) op di, 14-9-2021 - 12:07

Ronduit afschuwelijke herinneringen heb ik aan de schooltandarts. Twee maal per jaar stond op zeker moment de bus weer voor de school te wachten. Met een steen in je maag naar het gebouwtje van de schooltandarts vervoerd, en dan wachten op je beurt. Alles hardhandig, snel en uiterst pijnlijk. Wreed en gevoelloos was het. Ook ik kan dat paniekgevoel nog steeds oproepen. Terwijl het al meer dan veertig jaar geleden is.

Door Anja van Nes (niet gecontroleerd) op di, 7-9-2021 - 19:17

De hele klas keek naar mij als die witte bus het schoolplein op kwam. Heel de week de spanning wanneer je gehaald werd. En daarna nog een keer of je erbij zat als ze de kinderen haalden waar iets bij moest gebeuren. Nu ben ik 60 en nog steeds ben ik zo gespannen en angstig! Ook al heb ik een hele lieve tandarts, ik ga toch misschien op zoek naar een tandarts die mij een roesje kan geven. Een hyperventilerende patiënt is moeilijk te behandelen, en ook lopen de tranen over mijn wangen.

Door Stephanie Timme... (niet gecontroleerd) op za, 4-9-2021 - 16:54

Ik kreeg op de lagere school in de jaren '70 een keer een klap in mijn gezicht van de schooltandarts omdat ik zo schreeuwde. Ik vervloekte die vent incl. bus!! Eind jaren '80 bleek ik nog 2 melkkiezen te hebbben. Die hebb ik er met flink wat verdoving uit laten halen! Gelukkig ga ik al 10-talle jaren met veel plezier elk half jaar na de tandarts.

Door Gerrit Miedema (niet gecontroleerd) op ma, 30-8-2021 - 18:53

In bosch en duin gingen we met de stichting Cristophorus naar de tandars in Amerfoort Iedre vrijdag vertrok een groepje naar de tandarts de naam was Frans Smit En man met brilletje wiitig haar Het was een antroposfische tandarts De behandel kamer was oudwe wets de stoel de lamp boven de lamp de kabelboor rechts was de waterboor Het vullen vond ik nooit erg De eerste vullingen deedh hij zonder boren de Tweedekeer moest de boor aante pas komen De eerste keer huilde ik maar bijin 1974 toen er weeer geboord moest worden lachte ik Ook met de kabel boor was het zo de errste keer huilde ik en in 1975 was ik heel flink ik voelde wel wat maar daar gaf ik niets om Trekken dit was geen pret je 1973 moest een melkies worden getrokken met een geel busje vloeistof dat was bitter toemn wachte tandars smit even dat het was in gewerkt ik dacht ik merk niets maar helaas wel ik schreeuwde het uit toen was ik bang voor het trekken geworden tot 1986 toen wwonde ik in Burgun Friesland daar hadden we een Tandarts hij hete Robert huiser ver renen hij was een grappige tandarts hij heeft mij over het trekken gezet door errst de kies te verdoven die gevuld moest worden ik merkte niets van het boren ook verdoofde hij de verstandskies Toen zij hij voel je dit nog ik zei nee toe n trok hij de verstans kies er uit ik had niets gemorken Bij de tweede vverstand kies had ik het gevoel toen aan wortel los snijden was ga maar even door ik lag zo ontspannen

Door Minke Draaijer (niet gecontroleerd) op ma, 30-8-2021 - 16:24

Ben blij te lezen dat ik niet de enige persoon ben met een trauma voor de tandarts.
Nog altijd knijp ik mijn ogen stijf dicht als ze bezig is. maar vaak begrijpen de tandartsen hier niets van. Maar denk dat er toch nog velen met dit trauma rondlopen.

Door Corrie Heijmans (niet gecontroleerd) op za, 28-8-2021 - 19:11

ZO bang! Ik begon al te huilen als mijn naam afgeroepen werd. Heb vaker een klap gehad omdat ik mijn mond niet open deed als ik in die stoel zat. Zulk trauma van overgehouden dat ik nu zelfs met mijn kunstgebit niet naar de tandtechnicus durf om mijn implantaten te laten controleren. Ik voel me dan weer echt dat kind. Helaas begrijpt niemand dat

Door Anonymous (niet gecontroleerd) op za, 28-8-2021 - 09:58

Ik ben nu 69 maar weet nog goed de angst en tranen van mijn klasgenootjes. Zelf zat ik met een heel goed gevoel in het lokaal. De kinderen uiting gezin hoefden nl.niet naar de schooltandarts omdat onze pa bij de politie was en wij zodoende verzekerd waren voor de “gewone” tandarts. En voor deze tandartsbezoeken waren wij niet bang mede omdat onze ouders daar dan ook bij waren.

Door Andre Dekker (niet gecontroleerd) op vr, 27-8-2021 - 16:16

En dan als de tandarts uitschiet met de boor en dan terecht komt in je tandvlees , een trauma die nooit weg is gegaan en ik vertel het ieder half jaar bij de controle dat mij dat is overkomen bij de schooltandarts.