Nostalgie: de kolenkachel

Herinnert u zich dit nog? De kolenkachel. Vroeger hadden veel huizen er een.

’s Morgens schepte vader in het kolenhok of op zolder de kolenkit vol. Daarna liet hij met oorverdovend hard geratel de kolen in de kachel glijden. Oranje vuur dat hoog opvlamde, hard loeide en daarna weer knus verder brandde. ’s Avonds je kleren voor de volgende dag alvast opwarmen. Knusse geborgenheid. Herinnert u zich de kolenkachel van uw jeugd nog?

Meer van dit soort nostalgische foto's bekijken? U vindt er meer op onze Facebookpagina!

Reactie toevoegen

50 Comments

Door John (niet gecontroleerd) op wo, 30-12-2015 - 02:57

Leuk die verhalen. Ik ben van 1951 en heb het kolentijdperk nog heel bewust meegemaakt. Ik woonde en woon weer op een steenworp afstand van de voormalige Mauritsmijn. In de keuken stond een Etna kacheltje. Daar werd op gekookt. Hij werd gestookt met hout, eierkolen of slam. Slam was een afvalproduct uit de kolenwasserijen en werd afgeleverd als een grote bonk pikzwarte klei. Met een spade werden daar stukken vanaf gestoken zo groot als een half brood en het brandde als een tierelier.

In de kamer stond een kolenhaard. Halfrond van boven en die werd gestookt op antraciet. Nootje 3, 4 of 5. Als kind lag ik samen met mijn broertjes ervoor een Donald Duck te lezen. Een gezellige tijd was dat.

Ook nu verwarm ik mijn huis nog met kolen in een haard. Antraciet nootje 4. Als het hard vriest stap ik over op nootje 3. Hij brandt gemiddeld 7 maanden onafgebroken. Ik stook dan wel een stuk moderner dan in de jaren 50. Twee keer per 24 uur vullen is voldoende.
Een centrale verwarming heb ik niet. Ook geen televisie. Wel een oude buizenradio uit de jaren vijftig. De kolenhaard is mijn hoofdverwarming. En ik zou hem niet willen missen.

Door Emmy verschoor (niet gecontroleerd) op za, 14-11-2015 - 14:13

Ik heb de kolenkit van mijn ouders bewaard.Hij wordt nu gebruikt als paraplustandaard

Door Janny Dijs-V. R... op vr, 13-11-2015 - 19:35

Wij trouwden in 1964, woonden 4 hoog, zonder lift en hadden ook een kolenkachel met mica ruitjes, welke eenvoudig met koude thee gereinigd konden worden. Ook waren we in 't bezit van 2 kolenkitten. In de ochtend werd de lege kolenkit naar de kelder gebracht en de nog gevulde, bij gelegenheid, mee naar boven gesjouwd. Ook de asla moest dagelijks geleegd worden, wat soms stof in de huiskamer deed opwaaien...

Door Lenie Boom op do, 12-11-2015 - 15:11

Ja dat heb ik ook mee gemaakt van thuis en die kolenkit heb ik met de verhuizing mee genomen.
De kolenboer moest bij mijn ouders 1 trap oplopen om de kolen buiten op de waranda te brengen daar hadden we een soort kolenhok

Door Wil Bakker (niet gecontroleerd) op do, 12-11-2015 - 11:30

Ook ik herinner het me erg goed. Ten tijde van Sinterklaas ging mijn vader 's-avonds kolen halen in het kolenhok en dan werd er toevallig ook wel eens gestrooid. Hij was zwarte Piet nog nooit tegengekomen. Je geloofde hem. Voor de kachel stond ook de was te drogen op zo'n gammel hekje. Als je op de kachel spoog stuiterde het omhoog tot het erg was. Leuke herinneringen.

Door Rinus (niet gecontroleerd) op wo, 11-11-2015 - 17:49

Het zal een 60 jaar geleden zijn dat ik mijn moeder op haar knieën voor de kachel zal liggen met wat sprokkelhout, petroleum en oude kranten. Vaak hoorde ik haar mompelen: "Hij trekt niet." De rook sloeg dan terug in de kamer. EEn hoop gedoe om de kachel aan te krijgen als je dan eindelijk de vlammen zag werd het warm maar dan moest ik naar school. Als ik thuis kwam waren de ijsbloemen van de ramen verdwenen. Het was de enige kamer in huis waar we een kachel hadden...

Door M.C. de Jong (niet gecontroleerd) op wo, 11-11-2015 - 16:37

Het liedje "het dondert het bliksemt" is door mijn vader uitgevonden. Als hij om 6 uur in de ochtend beneden kwam en de kachel op wilde porren, dan gebeurde het wel eens dat de kachel al uit was en dat er een hele grote slak op het rooster onmder in de kachel lag. Dan "donderde en bliksemde" het beneden omdat hij dan eerst de kachel schoon moest maken, aanmaakhoutjes en papier zoeken, Kolen in de kachel doen, (als hij pech had naar de schuur om de kit te vullen) kachel aansteken. Dan rap eten en naar zijn werk. Hij had het alleen warm gekregen van het snel alles doen, maar niet van de kachel.

Door Corrie Klaucke (niet gecontroleerd) op wo, 11-11-2015 - 14:56

Jazeker, bij ons was het meestal mijn moeder die 's morgens vroeg de kolenkit in de kelder ging volscheppen, daarna alle 4 trappen weer op, de kolen op het vuur gooide, nadat ze eerst de asla had leeggegooid. Tegen de tijd dat ik naar school moest begon het een beetje warm te worden in huis. Tevens werden wij
in de teil gewassen voor de warme kachel 's avonds, eerst mijn broertje, daarna werd er wat warm water bijgegooid en moest ik
in hetzelfde, inmiddels zeepwater gewassen worden. Heb er een levenslange aversie aan een badkuip aan overgehouden.

Door Imma Muris (niet gecontroleerd) op wo, 11-11-2015 - 10:51

Ja zeker herinner ik me dat. Wij deelden de warmte op maandag met het wasgoed dat in de kamer te drogen hing. En rond Sinterklaas poften we kastanjes op de kachel. De kolenkelder was een griezelig donker hok, met een klep naar buiten waar de kolenboer zijn zakken in leegde. Overigens wisten wij in de Mijnstreek heel goed waar die kolen vandaan kwamen, veel van de vaders en broers van mijn klasgenootjes werkten in de mijn. Het kolenstof sloeg in de zomer neer op de lakens die op de bleek lagen op het gras.

Door mies van montfort (niet gecontroleerd) op wo, 11-11-2015 - 10:41

In 1951 was ik een piepjong onderwijseresje op een dorp in het zuiden van ons land.In de winter moest ik als ik `s morgens in de klas kwam eerst de kachel aanmaken. Deze stond in een hoek van de klas.Als ik die dan met veel moeite had aangemaakt,mochten de kinderen binnenkomen.Zelf moest ik zorgen,dat die kachel aanbleef.In het opgaan van de lessen,vergat ik de kachel vaak,zodat het meerdere malen is gebeurd,dat de kachel uitging en de hele klas zat te bibberen.Ook stookte ik soms te hard,zodat de kinderen,die vlakbij de warmtebron zaten vuurrode hoofdjes van de hitte hadden,terwijl kinderen in andere hoeken van de klas niet konden schrijven vanwege hun koude handjes.
`s middags moest ik zorgen,dat de kachel rond vier uur ongeveer uit was,dan kon ik rustig na huis gaan.De volgende dag kwam ik terug in het lokaal waar de ijsbloemen weer op de ruiten zaten.