Wie wil er nou in een showroom wonen? Ik hou van rommelig
Een vriendin van mij kwam laatst onverwachts bij me langs en zei: “Bij jou in de keuken is het altijd zo’n gezellige chaos!” “Oh,” zei ik, “bedoel je dat het hier een rommeltje is?” Wat het eerlijk gezegd ook ís, maar het voelt op de een of andere manier toch anders wanneer je visite het zegt.
Daphne Deckers Schrijfster, actrice en presentatrice doet verslag van haar drukke leven.
“Nee-hee,” kwam het antwoord, “wat ik bedoel, is dat sommige huizen zó opgeruimd zijn dat het wel een showroom lijkt. Maar bij jou wordt er tenminste gelééfd.” Hm, ik weet niet of dit het veel beter maakt. Natuurlijk, een gezellig huis is een compliment, en ik wil zeker niet in een gestileerde showroom wonen. Maar als ik had geweten dat ze zou komen, had ik tóch even wat boeken, post, sleutels, tassen, kranten en tijdschriften van de keukentafel gehaald en ergens achter een deur gedonderd. Want het woordje chaos zit me niet hele-maal lekker.
Eén van mijn goede voornemens voor 2026 is dan ook dat ik wat meer ga opruimen. Mijn man Richard is van nature extreem netjes en geordend. Maar ja, sinds hij met mij is getrouwd, is dat schip niet alleen de haven uit – het is ook gezonken. Ik heb namelijk twee problemen: ik hou van dingetjes én ik kan niks wegdoen. Met dingetjes bedoel ik bijvoorbeeld het dansende geisha-poppetje op zonne-energie dat ik uit Japan heb meegenomen, een theepot met de mond van Marilyn Monroe, een fossiel van een miljoenen jaren oude haaientand, een kersthanger van een vulpen die al twee jaar is blijven hangen, of een mok die ik ooit van mijn kinderen heb gekregen, met de tekst: voordat je het vraagt: nee. Geen idee waarom ze daarbij aan mij dachten, maar feit is: ik heb ’m bewaard. Omdat ik alles bewaar.
Ik hou van herinneringen, memento’s, foto’s, souvenirs, frutsels. De Fransen noemen dit heel fraai bric-à-brac, maar Richard noemt het rommel en dat is het meestal ook. En toch kan ik ervan genieten. In woontijdschriften zie je nou nooit ergens een paar verdwaalde boeken liggen. Ja, van die chique kunstboeken, die geen mens inkijkt. Maar waar zijn de échte boeken? Zo’n heerlijk stapeltje dat je alvast hebt gekocht en nog moet lezen? Of de dikke zaterdagkranten met al die leuke bijlages? Mij lukt het niet om dat allemaal ordelijk te houden. Nu las ik laatst in een artikel dat chaos in huis menselijk is, want al die kleine rommeltjes – dat is het léven. En Richard vindt het stiekem ook best gezellig. Bovendien, zo las ik, gedijen creatieve mensen goed op een tikje chaos. Dus ja, ik wil wat meer gaan opruimen dit jaar. Maar niet te veel. Zodat ik kan zeggen: dit is geen rommel, hier liggen nieuwe ideeën.
Reactie toevoegen