Borstverkleining na je vijftigste: 'Er viel letterlijk een last van mijn schouders'

April

Beha kopen

Gefrustreerd pas ik in een lingeriezaak beha’s in maat 80F. Die mooie roze puilt uit bij mijn oksels, van de nette zwarte kan ik de bandjes niet genoeg verlengen. Maat G is in de winkel niet voorhanden. Er is er eigenlijk maar één beha die past: een minimizer. Dit seksloze geval duwt mijn borsten omhoog en drukt ze tegelijkertijd plat, waardoor ze een maat kleiner lijken. Ze blijven echter fors. Ik trek het ding uit en kijk in de spiegel. Til een borst op en laat hem weer vallen: pets! Ik schaam me voor mijn hangborsten, naar de sauna ga ik al een hele tijd niet meer. Ooit, voordat ik kinderen kreeg, had ik een pronte cup C. Na het geven van borstvoeding werd dat een slappe D en na de overgang kreeg ik twee uitgerekte F’s. Vaak maak ik er grappen over: nog even en ik kan ze om mijn nek slaan als een sjaal! Of ik doe alsof ik ze een knietje geef. 

Maar leuk vind ik het natuurlijk niet. Ze zitten in de weg bij het sporten, het slapen, eigenlijk altijd. Kleding kopen is ook lastig. Bij bloesjes willen de knoopjes niet dicht en in een coltrui zie ik eruit alsof ik voorover zal kukelen. Verder heb ik een normaal figuur. Sinds de overgang ben ik wat aangekomen, maar niet dramatisch: ik ben 1.80 meter lang en heb maat 42. Ik moet ook niet zeuren, vind ik. Ik ben gezond. Even later koop ik een zwarte en een blauwe minimizer, dan heb ik in elk geval wat te kiezen.

Die uitgerekte cup F zit me in de weg bij het sporten, bij het slapen, eigenlijk altijd

Mei

Au, mijn rug

Mijn vriend en ik gaan een weekendje naar Aken. We bekijken de Dom, het Ludwig Forum für Internationale Kunst en wat winkeltjes. ’s Avonds heb ik zo’n pijn boven in mijn rug dat ik paracetamol neem omdat ik anders niet kan slapen. “Misschien heb ik steunzolen nodig”, zeg ik. “Eerder een borstverkleining”, zegt mijn vriend. “Je hebt nogal wat mee te zeulen.” Voor het eerst denk ik daar serieus over na. Het lijkt me heerlijk om een kleinere boezem te hebben. Geen pijnlijk snoerende bandjes, geen trekkerige borsten als ik mijn beha uitdoe. Maar het lijkt me zo’n enge operatie. Hoe lang duurt het herstel? Ben ik niet te oud? Wordt de operatie vergoed? Weer thuis bel ik mijn vriendin Els die als verpleegkundige op de verkoeverkamer van het Rode Kruis Ziekenhuis in Beverwijk werkt. “Te oud?” zegt ze. “Welnee, dit is iets waar je nog jaren plezier van zult hebben. Maar al te vaak krijgen vrouwen van in de vijftig een borstverkleining, en ze zijn er allemaal hartstikke blij mee. Die plastisch chirurgen kunnen wonderen verrichten. Ik zou het doen!” 

Meteen bel ik de huisarts en maak een afspraak. Wanneer ik dit naar Els app, appt ze meteen de namen van enkele plastisch chirurgen terug, met de aanbeveling: ‘Aan deze artsen zou ik mijn borsten zeker durven toevertrouwen.’Zenuwachtig zit ik een paar dagen later in de wachtkamer van de huisarts. Wat als ze mijn probleem niet groot genoeg vindt? Of me naar een fysiotherapeut stuurt? Maar wanneer ik mijn beha uitdoe, is ze onmiddellijk overtuigd. “Ik ga je een verwijzing geven. Naar wie wil je toe?” Ik noem een van de plastisch chirurgen die Els heeft doorgegeven.

Ik aarzel. Het lijkt me zo’n enge operatie. Hoe lang duurt het herstel? Ben ik niet te oud?

Juni

Bij de chirurg

Een paar weken later kan ik terecht bij plastisch chirurg Robert de Wijn in het Rode Kruis Ziekenhuis in Beverwijk. Hij bekijkt mijn borsten om te zien wat er mogelijk is, en maakt foto’s voor mijn dossier. Wanneer ik weer ben aangekleed, legt hij uit hoe de operatie in zijn werk gaat: onder de borsten maakt hij een incisie om het teveel aan vet- en klierweefsel te verwijderen. De tepel verkleint hij en die wordt met het onderliggende klierweefsel naar boven verplaatst. Er komt ook een incisie van onder de borsten naar de tepel, een ankervormig litteken. Hij vertelt welke complicaties er kunnen optreden, waaronder minder gevoel in de tepels. Dan vraagt hij welke cupmaat ik voor ogen heb. Ik zeg dat ik een C wil, maar vooral dat ze niet meer zo hangen. “Een cupmaat kan ik niet garanderen”, zegt hij. “Het moet technisch mogelijk zijn, en ook bij uw lichaam passen. Ook kan ik niet beloven dat u geen last meer van uw rug zult hebben. Maar ik weet zeker dat u zich na de operatie lekkerder kunt bewegen. Er valt letterlijk een last van uw schouders af.” 

Vier dagen na dit gesprek laat de verzekeraar weten dat ze akkoord gaan met de operatie. Ik kom op de wachtlijst. Een paar weken later ga ik naar het ziekenhuis voor een intakegesprek: gebruik ik medicijnen? Wat is mijn BMI? Hoe is mijn bloeddruk? Ook moet ik bloed laten prikken en een röntgenfoto van mijn borsten laten maken. Een week later belt de chirurg om te vertellen dat er geen belemmeringen zijn. We besluiten dat ik na mijn vakantie geopereerd zal worden. De precieze datum krijg ik nog door.

Augustus

Ik kan nog terug…

Om half twaalf meld ik me bij het ziekenhuis. De operatie is gepland voor eind van de middag en ik zal een nachtje moeten blijven. Ik ben enorm zenuwachtig en denk steeds: nu kan ik nog naar huis. Tegelijkertijd verheug ik me op die kleinere boezem. Toevallig werkt Els vandaag, zij stelt me een beetje gerust.In de operatiekamer vraagt Robert de Wijn of ik wil gaan staan zodat hij op mijn borsten kan aftekenen waar hij gaat snijden. Daarna wordt ik onder zeil gebracht.

Het eerste wat ik hoor als ik bijkom, is: “Het is heel goed gegaan.” Dan zak ik weer weg. Terug op de zaal helpt een verpleegkundige me in een strakke sportbeha die ik de komende zes weken moet dragen. Op de littekens zijn pleisters geplakt die er vanzelf af moeten vallen. Mijn borsten zijn hard en beurs en de onderkant voelt branderig. Ik krijg pijnstillers. De volgende dag mag ik naar huis. Het advies is om een week of vier mijn armen niet hoger dan mijn schouders op te tillen, en twee weken volledig rust te houden. Dat komt goed uit, want ik ben bekaf. 

De pijn is goed te doen, na drie dagen heb ik al geen pijnstillers meer nodig. Slapen is lastig omdat ik niet op mijn zij of buik mag liggen. Met een kussen of vijf lukt het om toch een beetje op mijn zij te liggen. Ik lees boeken, kijk veel tv en durf nauwelijks te bewegen omdat ik bang ben dat de littekens openspringen. Na twee weken haal ik de pleisters eraf. Ik schrik: wat een grote, vurige littekens! Komt dit nog wel goed? Ook besef ik dat er een stuk van mijn lichaam verwijderd is, best een griezelige gedachte. Wanneer ik voor een nacontrole in het ziekenhuis ben, zegt de arts dat mijn littekens uitstekend genezen. De roodheid zal na een maand of negen wegtrekken. Er zullen wel witte, dunne streepjes zichtbaar blijven. 

Ik vind het herstel frustrerend langzaam gaan. Zodra ik iets te veel doe, bijvoorbeeld te lang achter elkaar wandelen of werken, beginnen de littekens te trekken. 

September

Lesje Pilates

Zes weken na de operatie voel ik me redelijk de oude en mag ik ook van het ziekenhuis alles weer doen. Heel rustig begin ik met een lesje Pilates, een training die de spiergroepen versterkt en rekt.

Oktober

Wat zijn ze mooi!

De plastisch chirurg is net zo tevreden over het resultaat als ik. Wat een prachtige borsten heb ik gekregen: 80D, en ze hangen absoluut niet. Ik heb zelfs geen beha nodig, iets waar ik me jarenlang geen voorstelling van kon maken. De pijn in mijn rug is verdwenen, ik heb geen striemen meer in mijn vel, kleding staat me beter, en vooral: mijn lichaam past weer bij me. Elke dag denk ik wel een keer: wat ben ik blij met die borstverkleining!

Een andere versie van dit artikel verscheen eerder in Plus Gezond maart 2026. Abonnee worden van het blad? Dat doe je in een handomdraai.