15 herinneringen aan de schooltandarts

Een verdwenen beroep: de schooltandarts. Een of twee keer per jaar parkeerde het busje van de tandarts op het schoolplein en dan was de hele school de pineut. Met lood in je schoenen ging je erheen. Gaatjes werden nog zonder verdoving gevuld en kiezen zonder pardon getrokken. Pas toen de gezondheidszorg verbeterde, verdween de schooltandarts van het toneel. Dit herinneren Pluslezers zich nog van de schooltandarts.

Het busje

1. "Het busje kwam twee keer. De eerste keer was niet zo erg, dan moest iedereen mee en werd er alleen gekeken of je wel of niet iets had. De tweede keer was vreselijk, want als je naam dan omgeroepen werd, wist je zeker dat er geboord zou gaan worden..." (Danyell Onbehauen-Frigge)

2. "Vreselijk...ik hoor nog de deur van het Volkswagen busje dicht knallen...alsof je in de gevangenis belandde!" (Els Bil)

3. "Ik verstopte mij op de toilet en kwam pas tevoorschijn als de bel ging en de school uit was." (Dienie Harmelink)

4. "Blij als de schooltandartsbus weg was bij de meisjesschool op weg naar de jongensschool. Konden we weer opgelucht adem halen." (Ellen Caris)

De zenuwen

5. "Wanneer die bus het schoolplein op kwam, voelde je een tsunami aan stress en zenuwen door de school gaan. Het was meer stemmingmakerij van klasgenoten waardoor je doodsbang was die bus in te stappen. 'Heb je een wiebeltand? Zou hem er zelf maar uittrekken, want anders doet hij dat met een hele dikke tang'." (Janita Lanenga)

6. "Ik ben nu 69 jaar en voel me nog steeds als toen. Wachtend tot je werd geroepen, met zweet in de handen en een steen in mijn maag. Op dat moment ben ik weer kind." (Mieke Klein Entink)

7. "Het hele alfabet kende ik uit mijn hoofd. Zodra ze richting de R kwamen kon ik niet meer leren." (Chiquita Rozema)


Foto: isgeschiedenis.nl

De pijn!

8. "Ik vertikte het om mijn mond open te doen. En wat deed de tandarts toen? Hij pakte een houten pollepel, deed die in mijn mond en draaide hem om. Met als gevolg een grote scheur in mijn lip en mondhoek. Het moest zelfs gehecht worden." (Joke Borst van Aken)

9. "Boren en vullen zonder verdoving." (Karen Cox-Dames)

10. "Hij peuterde de vullingen eruit die door een echte tandarts waren geplaatst. Toen hoefde ik gelukkig niet meer." (Mattie Nannings)

11. "Als 6-jarige mijn eerste vulling zonder verdoving. Bovendien kwamen ze altijd in de week dat ik jarig was. Durfde geen zoetigheid te trakteren voor het geval de deur openging en de namen werden voorgelezen die mee moesten komen." (Angela van Elk)

12. "Als je de mond niet ver genoeg opende volgde de klem. Dan zat er altijd wel een stukje van je wang ertussen." (Gerda Bruintjes de Vries)

13. "Volgens mij had hij de naam 'berenbijter'." (Flora Verschoor)

Levenlang trauma

14. "Mijn leven panisch gebleven voor de tandarts. Ik droom er nog wel eens over. Je zag die bus aankomen (zo’n grote Amerikaanse) en dan werden die zwarte slangen uitgerold. Paniek!"(Willem van Dijk)

15. "Trauma voor het leven. Geen enkel vriendelijk woord, met twee andere kinderen naast de stoel zitten tot je aan de beurt was. 'Ontsnapte' kinderen op het schoolplein. Groot verdriet en onbegrip. Nooit meer goedgekomen." (Annemieke Bruins)

Reactie toevoegen

56 Comments

Door J. Leinders (niet gecontroleerd) op za, 5-9-2020 - 13:45

De schooltandarts was een struise vrouw. De eerste (en de laatste) keer dat ik argeloos en vol vertrouwen in de stoel plaatsnam (in Indonesië hadden we een hele fijne en begripvolle tandarts) was in Leeuwarden en ik was 10 jaar. Er moest een gaatje gevuld worden.. mijn hoofd werd tegen de hoofdsteun gedrukt alsof ie er doorheen moest. Paniek! Sindsdien ben ik bang voor de tandarts. Wat zo'n persoon toch een traumatische ervaring kan doen ontstaan! Tegenwoordig is het gelukkig sterk verbeterd. Ik ben nu 71 en ga trouw naar de tandarts, zij het niet van harte.

Door gert stam (niet gecontroleerd) op za, 5-9-2020 - 12:07

inderdaad een traumatische ervaring ging op alphabet wat een slagers

Door Yvon de Groot (niet gecontroleerd) op za, 5-9-2020 - 11:39

Het heeft 37 jaar geduurd voor ik weer naar de tandarts dorst Zo een trauma overgehouden van slechte behandelingen Toen weer naar een moderne tandarts met de nieuwste middelen en dat was een openbaring Gelukkig was mijn gebit er niet slecht aan toe en nu iedere 6 maanden netjes bij de tandarts

Door Marian Mes-Luthart (niet gecontroleerd) op za, 5-9-2020 - 09:04

Wat een gedoe, die schooltandarts. Ben nu tandartsassistente en regelmatig krijgen we mensen met een trauma die ze opgelopen hebben in de tandartsbus. Gelukkig is dat nu verandert. De tandartsen zijn goed opgeleid zeker t.a.v. de kinderen. Soms brengen ouders zelf angst over op hun kinderen.

Door Martin Overbeeke (niet gecontroleerd) op za, 5-9-2020 - 07:21

Dat vreselijke geluid van de boormachine met al die snaartjes en piepend wieltjes.

Door Martin Overbeeke (niet gecontroleerd) op za, 5-9-2020 - 07:21

Dat vreselijke geluid van de boormachine met al die snaartjes en piepend wieltjes.

Door Ria Ruijten (niet gecontroleerd) op za, 5-9-2020 - 00:10

Het geluid van die boor, en de schroeilucht ervan herinner ik me nog het meest. En als er geboord moest worden, werd het warm en dan deed de zenuw nog eens extra pijn. Verdoven bestond toen niet denk ik. Later privé kregen we wel goede tandartsen.
Ondanks alles ben ik gelukkig niet bang voor de tandarts gebleven.

Door Anonymous (niet gecontroleerd) op vr, 4-9-2020 - 22:25

Ik was de juf van de eerste klas in de jaren 60-70. Als de tandartsassistente binnenkwam met de kaarten van de kinderen in haar hand, moesten de kinderen wiens naam genoemd werden, met de kaart in een rijtje bij de deur gaan staan. Ze konden al een beetje lezen. In eens hoorde ik een kind zeggen:” Ooo, we worden geslacht!” ( bovenaan de kaart stond: geslacht- vr. Ik ben het nooit vergeten!

Door HEIDY (niet gecontroleerd) op vr, 4-9-2020 - 22:21

Oef hoe herkenbaar. Ben nu klein beetje er overheen. Voel nog de riempjes waarmee je handen werden vastgezet op de leuning , vaak zat je velletje ertussen. De tweede x moest de juf achter mij aanrennen op schoolplein. Ik ging nooooit meer Inmiddels 56 jaar en al veel ellende aan mn mond gehad maar heb nog steeds mn eigen tanden‼️‼️En de rest is ook van mij want ik heb er voor betaald--

Door G.Gense (niet gecontroleerd) op vr, 4-9-2020 - 19:30

Verschrikkelijk ervaring, wij moeste mee met het busje naar een gebouw.
Het meegaan met het busje was niet erg je kon groot doen, maar dan waren wij bij het gebouw en dat was niet meer zo leuk je wist wat je te wachten stond.....