Mijn moeder had zes broers. Ze was er zo van overtuigd dat haar eerste kind een jongetje zou zijn dat ze voor mij niet eens een naam had. Daarom kreeg ik de naam van een zuster uit het ziekenhuis. Een grappig verhaal, vond iedereen. Behalve ik.
Lianne: ''Hoewel mijn moeder heus lief voor me was, had ik altijd het gevoel dat mijn twee jongere broertjes hoger in de pikorde stonden. Zij kregen een groter stuk vlees, mochten langer buitenspelen en vooral: zij hoefden niet te helpen in het huishouden. Dat ik ging studeren, is dankzij mijn vader. Mijn moeder vond een supermarktbaan goed genoeg voor mij. Maar toen ik uiteindelijk maatschappelijk werker werd, vond ze dat prachtig. En toen ik haar voor het eerst oma maakte – van een kleinzoon – was ze de koningin te rijk.
Vorig jaar is mijn vader overleden. Nu mijn moeder alleen is, gaat niet alleen zij, maar ook mijn broers – producten van hun opvoeding – er blind van uit dat ik de meeste zorg op mij neem. Terwijl mijn jongste broer nota bene een kwartier bij haar vandaan woont en ik ruim een half uur moet rijden. “Hij heeft zo’n drukke baan”, zegt mijn moeder wanneer ze mij te pas en te onpas belt als er iets moet worden geregeld. Alsof ik de hele dag duimen zit te draaien, zou ik dan willen snauwen. Maar het gehoorzame kind dat nog steeds in mij zit, krijgt dat niet over haar lippen. Dus zorg ik dat haar ijskast gevuld is, doe ik haar was en lap ik haar ramen. Mijn broers doen hooguit wat administratieve rompslomp. “Ach, de jongens doen zoveel voor mij”, hoor ik haar weleens tegen iemand aan de telefoon zeggen. Dan komt de stoom uit mijn oren.
Binnenkort verandert de situatie. Mijn leidinggevende gaat met pensioen, ze hebben mij haar baan aangeboden. Eerst twijfelde ik. Toen ik 60 werd, ben ik bewust drie dagen in de week gaan werken. Nu krijg ik opnieuw een 36-urige werkweek. “Die werkweek heb je nu ook”, vindt mijn partner. Dat klopt: met alle zorgtaken voor mijn moeder zit ik daar zelfs ruim overheen. Zonder salaris en met een hoop frustratie. Dus ik heb ja gezegd. Mijn moeder en broers waren ontzet toen ik ze vertelde dat ik minder zal kunnen doen. Mijn broers mopperden, mijn moeder kneep zwijgend haar lippen op elkaar. Ik voel het schuldgevoel zeuren in mijn buik. Maar ik voel ook iets anders: vastberadenheid, volwassenheid. Ik ben echt klaar met al die verwachtingen die er alleen maar zijn omdat ik een vrouw ben. Voortaan verdelen we de taken. Of we kopen zorg in voor mijn part. Maar één ding is zeker: ik laat me niet meer in een hoek drukken.”
Reactie toevoegen