Mijn moeder kan heel goed met geld omgaan. Dat heeft ze geleerd in een tijd dat het ook wel moest: we hadden het in mijn jonge jaren vaak niet breed in ons gezin. Mama spaarde letterlijk dubbeltjes, en als haar spaarpotje dan vol was, gingen we naar de Chinees. Dan was het feest, ongeveer eens in de drie maanden.
Oud-psychiater Bram Bakker beschouwt de zorg in ons land met een kritische blik en op geheel eigen wijze.
Het eten smaakte daardoor ook geweldig goed, tegenwoordig sla ik restaurant ‘De lange muur’ liever over.
Geld, ik ben er niet handig mee. Met om te beginnen een goede reden: meestal verdiende ik genoeg om de maand door te komen. Ik spaarde ook niet, en maakte alles op aan fijne bezigheden: restaurantbezoek en verre reizen. De minder goede reden is een beetje gênant: ik voelde me vaak onvoldoende waard om een factuur te sturen. Ik maakte mezelf wijs dat ik voor de inhoud ging in een therapiegesprek, en niet voor de euro’s. Hoe rijker en beroemder mijn klant, hoe kleiner de kans dat ik een rekening stuurde, vanwege te veel ontzag voor de man of vrouw die zijn of haar probleem aan mij wilde voorleggen.
Als ik over een aantal jaren mijn pensioengerechtigde leeftijd bereik, heb ik een prima pensioen en kan ik ook stoppen met werken. Maar overbruggen als zzp’er valt me niet mee: er zijn twee kinderen die nog studeren en dat is zonder gegarandeerd vast inkomen best een uitdaging. Ziek worden gaat ook voor grote problemen zorgen, want een arbeidsongeschiktheidsverzekering kost kapitalen. Dan moet ik nog harder werken, om die zekerheid te financieren.
En toch ben ik gelukkig en leef ik vanuit een gevoel van overvloed. Ik voel me rijk in vergelijking met de mensen die weinig tot niets hebben, en laat me niet verblinden door de bizarre rijkdom (in geld) die ik soms voorbij zie komen. Ik probeer de dingen te doen die ik belangrijk vind en vertrouw er maar op dat daar inkomen uit rolt. Ik werk in het theater en schrijf aan een boek. Ik probeer er het beste van te maken, want dat verdienen bezoekers en lezers. Maar garanties heb ik niet.
De gewetensvraag is nu: vergaat het me beter als ik meer aandacht aan geld besteed? Is minder investeren (in tijd en geld) verstandiger? Ik heb er geen gevoel bij, en als mensen me ongevraagd meedelen dat ik veel meer zou kunnen verdienen, vraag ik me altijd af hoe ze dat kunnen weten.
Dat de wereld om geld draait, beschouw ik als uiterst ongewenst, en ik ben bang dat de verslaving aan geld de verklaring is achter veel gestoord gedrag. Uit onvrede en onmacht schreef ik zelfs een boekje over deze verslaving. Ik deelde mijn persoonlijke ervaringen en professionele kennis, en hoopte dat er veel interesse voor zou zijn. Maar Verslaafd aan geld is mijn slechtst verkochte boek van de laatste jaren. Het is duidelijk dat er weinig mensen zijn die iets kritisch willen lezen waarin ze zichzelf misschien wel kunnen herkennen. En dus verdiende ik geen cent aan dit boekje. Maar dat interesseert me dan toch weer niet zo.
Reactie toevoegen