'In Griekenland liggen de unieke druiven voor het oprapen'

Welaan, omdat trends veelal geen eendagsvliegen zijn, deel ik die graag vanaf deze plek ook nog even met u. Aldus nam ik de kijkers, luisteraars en lezers bijvoorbeeld mee naar wijnland Griekenland. Als­vakantiebestemming heeft dat jaar op jaar een enorme stijging gezien in het aantal toeristen.

En dat gaat bijna zonder uitzondering gepaard met een toenemende wijnconsumptie bij terugkomst in eigen land. Helemaal als zo’n land ook echt wat te bieden heeft. En dat hebben de Grieken als geen ander. De unieke en autochtone druiven liggen daar voor het oprapen. Een nieuwe generatie wijnmakers trakteert daarmee op een smakelijk uitstapje voor wie wel eens wat anders blieft dan die eeuwige chardonnay.

Voorts liet ik noteren dat er minder champagne gedronken wordt, maar dat daarentegen de dorst naar ­andere mousserende wijnen fors is toegenomen. Al gaat het dan overigens wel om soorten met een veel vriendelijker prijskaartje.

Tot slot zie ik – zij het nog een heel voorzichtige – comeback van (rode) bordeauxwijnen. Het ‘grootste ­gebied van kwaliteitswijnen ter ­wereld’ is zich na gestage en persistente eb in het marktaandeel (terecht: er was vaak namelijk ­helemáál geen sprake van kwaliteit) aan het herpakken. Daarbij is het op hol geslagen prijskaartje een halt toegeroepen. Koopjesjagers komen echter van een koude kermis thuis. Maar indachtig de laatste door mij gememoreerde trend is daar ook helemaal geen behoefte aan: in het algemeen gaat de ­Nederlandse wijnliefhebber minder drinken, maar wel wat duurder en daarom ook beter.