Noraly Beyer: 'Joost'

Oud-nieuwslezeres schrijft en treedt op. In deze column schrijft ze over de dood van haar geliefde Joost Prinsen.

Hij wilde dat ik bij hem bleef toen hij de prik kreeg van de injectienaald  die verbonden was aan de pomp met het slaapmiddel. Niemand kon zeggen hoe lang zijn lichaam het zou uithouden zonder eten, drinken en medicatie. Die nacht sliep mijn dochter bij mij. Ik kan me geen droom herinneren. Wel dat ze vroeg in de ochtend mijn naam riep en me door elkaar schudde. Ik had geschreeuwd, zei ze. Ik voelde de rauwe echo nog in mijn keel. Slapen lukte niet meer. Anderhalf uur later ging de telefoon. Joost was overleden, vlak na het moment waarop ik had gegild. Zijn dochter had bij hem gewaakt. Ook zij werd rond 4 uur wakker. 

Toen ze naar haar vader keek, trilde de linkerkant van zijn lip. Ze zette Blaosmuziek van Gé Reinders op, het lied dat Joost altijd ontroerde omdat het hem meenam naar zijn jeugd in Brabant. Kort nadat de muziek klonk, trilde zijn lip niet meer. Om vijf over half vijf stopte hij met ademen. Om kwart voor zeven waren mijn dochter en ik terug in het ziekenhuis. Joost voelde nog warm aan. Ik keek naar hem terwijl  de leegte in mijn hoofd en lijf groter werd. Vanaf nu zou ik het moeten doen met herinneringen en fantoompijnen. Ik dacht aan ons laatste gesprek twee dagen eerder. Hij sprak moeilijk omdat hij een week eerder een herseninfarct had gekregen. Het frustreerde hem dat hij, als de man van het woord die hij altijd was, nu naar woorden moest zoeken. 

Nooit vergeet ik hoe hij bij een straatband danste op de boulevard

Toch lukte het hem om beelden op te roepen van onze laatste vakantie in Frankrijk.  Hoe wij samen in een draaimolen zaten op de kermis in Saint-Raphaël aan de Côte d’Azur. Hoe we honderden meters boven de stad hingen in het reuzenrad, dat even stil hield op het hoogste punt. Onder ons vervaagden zee, strand en duizenden lichten tot vlekken en strepen. Hoe hij me naar zich toetrok toen ik zei dat ik er duizelig van werd. Hoe ik schrok toen hij tijdens een boottocht zomaar de Middellandse Zee insprong en met hulp weer aan boord klom. En onvergetelijk. Hoe hij op de boulevard ging dansen bij de muziek van een straatbandje. Joost stierf op 3 november, een dag na Allerzielen. Sindsdien word ik elke nacht om 4 uur wakker.