Columnisten

Het schijnt een groeiende trend te zijn: echtparen die gelukkig getrouwd zijn, maar ’s nachts liever alleen slapen. Dat kan een heleboel redenen hebben (verschil in lichaamstemperatuur, frequente plasmomenten, mannen die woelen of vrouwen die alle dekens naar zich toe trekken), maar snurken staat huizenhoog bovenaan. Bijna 45 procent van alle mannen snurkt, tegen 25 procent van de vrouwen, en heel wat mannen weten daarbij een ­niveau van 85 decibel te halen.

Op internet stort een heel leger toetsenbordridders stiekem hel en verdoemenis uit via social media. Zo ook Quinten G., die op Facebook ongepaste belangstelling had getoond voor de vriendin van Jeffrey S. Toen Jeffrey het voor zijn geliefde opnam, werd hij via datzelfde medium door Quinten beledigd en belachelijk gemaakt. ‘Kom maar op als je durft!’ kreeg Jeffrey te lezen. Maar een adres stond er niet bij.

Het is 1 december 2025. Joost is een maand dood. Hij was op zijn verzoek in slaap gebracht om niet meer wakker te worden. In de uren daarvoor hielden we elkaars hand vast. Ik dankte hem voor zijn liefde voor mij. Hij dankte mij voor mijn liefde voor hem. Onze woorden waren een voorbode van het grote gemis dat zou komen.

Als de bezuinigingen op de publieke omroepen niet resulteren in het vertrek van de buis van Ik Vertrek, dan krijgt een vriend van mij wellicht een hoofdrol in een nieuwe aflevering. Hij brengt een langgekoesterde droom in vervulling en verkast met zijn vrouw naar la douce France.

Rond mijn 20ste kreeg ik voor het eerst verkering. Het was een keurig, lief, mooi meisje uit Den Bosch en ik kende haar van mijn studie. Het duurde alles bij elkaar een jaar of vijf, en ik weet nog hoe overtuigd ik was dat we samen een gezin zouden stichten en bij elkaar zouden blijven tot het levenseinde van een van ons beiden. Het ging heel anders.

Modern lijstje met nieuwerwetse relatievormen: een rela, prela, twarrel, kwarrel en een eventuela. Geheimtaal voor je? Niet erg hoor! Daar gaan we.

Ruim vijf jaar heeft mijn lieve vriend voor zijn demente ouders gezorgd, tot het niet meer ging. Het was geen kalme afdaling. De eerste jaren waren moeilijk doordat zijn ouders geen enkel inzicht hadden in hun ziekte. Ze wilden geen hulp, geen thuiszorg. “Ga maar voor oude mensen zorgen!” riepen ze door de brievenbus, wanneer er een hulpverlener aanbelde.