Nostalgie! De schooltandarts

De schooltandarts: kunt u zich dat nog herinneren? Een of twee keer per jaar parkeerde het busje op het schoolplein. Dan wist ieder kind natuurlijk hoe laat het was. Is onderstaande video voor u ook zo herkenbaar?

Reactie toevoegen

23 Comments

Door Henna (niet gecontroleerd) op do, 13-8-2020 - 11:00

Ben allergisch voor al die nostalgie-artikelen. Dus ook voor de schooltandarts, ik hoefde niet, want ons gezin had zelf al een goede tandarts, regelmatig bezoek.
Vooruitgang: verdoving bij het boren! en zo meer.

Door Saskia (niet gecontroleerd) op wo, 12-8-2020 - 15:19

Evelien (de schooltandarts assistente) Ondanks dat het er bij u dan wel kindvriendelijk aan toe ging, volgens eigen zeggen; dat neemt niet weg dat er duizenden kinderen zwaar getraumatiseerd zijn door de vroegere schooltandarts, waaronder ik. Mensen die door hun ervaring als jong kind zijnde de rest van hun leven geworsteld hebben met de tandarts. Jaren met pijn hebben gelopen, zich geschaamd hebben en veel te vroeg uit noodzaak een gebit hebben laten plaatsen als laatste oplossing. En u komt deze mensen even wegzetten als aanstellers en fantasten. Veel empathie lijkt u niet te hebben, iets wat een vereiste leek voor dit werk dus die baan paste vast bij u.

Door Hennie (niet gecontroleerd) op wo, 3-6-2020 - 23:39

De schooltandarts ging op alfabet. Met een achternaam met een V kreeg ik alle horrorstory's van de voorgaande kinderen al te horen. Dus extra zenuwen.
Ieder half jaar werd er iedere vulling van het voorafgaande half jaar er weer uitgeboord en vervangen door een nieuwe.
Totdat ik van de lagere school af ging. Toen moest ik naar de tandarts van mijn ouders. Die controleerde mijn vullingen. Als die nog goed waren, werden die NIET vervangen.
Gevolg: ik ben nu 60 en heb nog steeds 6 oude vullingen die door de schooltandarts geplaatst zijn.
Mijn conclusie: het ieder half jaar uitboren van de al geplaatste vullingen was volkomen onzin en een geheel onnodige marteling.

Door Els Bliek (niet gecontroleerd) op wo, 3-6-2020 - 21:20

Geboren 1940 en ook naar de schooltandarts geweest,vanaf 1946 denk ik. Geen trauma's aan overgehouden. Het boren was niet fijn, maar ook omdat we niet veel snoepten en ook 's avonds onze tanden poetsten, waren er eigenlijk helemaal niet zoveel gaatjes, hoewel het gebit door de toch tamelijk slechte voeding, niet erg sterk was.

Door Lydia (niet gecontroleerd) op wo, 3-6-2020 - 19:31

Wat fijn dat u het als prettig hebt ervaren, helaas geldt dat niet voor mijzelf. Ook ik heb jarenlang de tandarts niet meer bezocht door mijn enorme angst. Ik vind het ook jammer dat wanneer er zoveel mensen dezelfde herinnering hebben, u toch denkt dat het niet klopt en ongenuanceerd is. Mijn schooltandarts had nog een ouderwetse boor, geen verdoving, geen geduld en ook totaal geen zin in zijn werk. Als de wagen kwam werd ik al misselijk. Thuisblijven had geen zin, dan moest later naar een andere plaats waar de bus dan stond. Ik heb het over de jaren 1965, onbegrijpelijk dat de schooltandarts zo met de kinderen mocht omgaan.

Door James (niet gecontroleerd) op wo, 3-6-2020 - 19:03

Gelukkig was mijn vader zelf tandarts en hoefde ik niet. Nu ben ik zelf ( gepensioneerde) tandarts en er is sedert de invoering van de fluoridetandpasta heel veel verbeterd. U moet zich voorstellen dat er ongelooflijk veel slechte gebitten waren en van effectieve preventie absoluut geen sprake was. Bij mijn vader stonden de patiënten al om 05.30 uur voor de praktijk te wachten om een koperen plaatje te bemachtigen voor een “behandeling” die meestal bestond uit het trekken van een slechte kies, een kunstgebit of een eenvoudige vulling. Er werden ‘s ochtends 20 nummertjes uitgedeeld, het middag spreekuur begon om 13.30 uur en de patiënten die geen nummertje hadden weten te bemachtigen bleven wachten tot de volgende 20 nummertjes voor het middag spreekuur door de assistente werden uitgedeeld. Tussendoor werden nog spoedgevallen behandeld. Nooit was mijn vader voor 21.00 uur thuis, behalve zaterdag dan zag ik hem om 15.00 uur. Zondagmiddag hield hij ook nog wel eens een klein spreekuurtje. Gelukkig ligt deze tijd achter ons en hoeven -mits de zelfzorg goed op orde is- er bij de kinderen nauwelijks meer gaatjes te ontstaan.

Door cobie (niet gecontroleerd) op wo, 3-6-2020 - 17:01

het was niet leuk, 2 personen in de stoel en de volgende 2 erachter wachten. Sommige tandartsen waren erg kort van stof. Ik herinner mij dat het meisje voor mij een mep kreeg omdat ze begon te huilen.

Door olga Dol (niet gecontroleerd) op wo, 3-6-2020 - 16:21

Ik heb jaren voor de schooltandarts gewerkt.
Er werd nooit getrokken, alleen geboord.
Wij wilden de kinderen leren hoe ze moesten poetsen en hoe ze goed voor hun gebit moesten zorgen

Door Henk Breur (niet gecontroleerd) op wo, 3-6-2020 - 16:14

Toen ik op de lagere school zat in Dordrecht en de schooltandarts kwam, was dit een ramp. Geen bus, maar de apparatuur werd in het kamertje van het schoolhoofd gezet. Dan verscheen in de klas de tandarts en de assistente. Voor de klas werd door de tandarts je gebit geïnspecteerd en de assistente moest noteren of er iets moest gebeuren. Was er een gaatje ontdekt, moest je, nadat iedereen was gecontroleerd, naar het kamertje komen, met nog twee andere kinderen. Jij moest in de stoel plaatsnemen. Het was zo erg, dat de tandarts stond te roken en de asbak naast hem stond. Met zijn bruine rookvingers ging hij in je mond. Dan ging hij boren. Een marteling. Je moest je kop houden. Je mocht niet huilen. Als alles dan klaar was en je had het volgehouden, dan kreeg je als beloning een zuurtje van de assistente. Ja ja. Hoe krijgt een kind een trauma voorde tandarts. Ik heb er jarenlang last van gehad.

Door j.c van den Heuvel (niet gecontroleerd) op wo, 3-6-2020 - 16:02

wij noemde hem de bekkenbeul.