De eerste keer dat ik geld verstopte, deed ik het in een vaasje onder in mijn kledingkast. Onze oudste zoon was zeven weken oud. Mijn man, die niet goed wist wat er allemaal nodig was voor de baby, was gul geweest met huishoudgeld. Toen hij me een maand later opnieuw een stapel biljetten gaf, verzweeg ik dat ik nog best wat over had.
(Om privacyredenen zijn alle namen gefingeerd)
Bea:
Ik wilde zo graag een spaarpotje beginnen. Voordat Harm en ik trouwden, stond ik zes jaar voor de klas. Dat ik mijn eigen geld verdiende en zelf kon bepalen wat ik daarmee deed, was na een eenvoudige jeugd in een gezin met negen kinderen erg prettig geweest.
Na ons huwelijk sprak het voor zich dat we mijn spaargeld in ons nieuwe huis zouden steken. En ook dat Harm vanaf nu voor mij zou zorgen. Zo ging dat gewoon, dat zag ik bij iedereen. Maar ik zag ook hoe het mis kon gaan. Hoe mijn oudere zus eronder leed dat haar man zijn geld voornamelijk naar het café bracht. Hoe een vriendin kort werd gehouden door haar echtgenoot. Het maakte dat ik mijn afhankelijkheid lastig vond, en dat gevoel werd ondraaglijk toen ons kind werd geboren. Ik wilde te allen tijde zelf voor hem kunnen zorgen. Zo ontstond dat vaasje. Soms deed ik er alleen wat guldens in, maar vaak ook briefjes. Het vaasje veranderde in een geheim spaarbankboekje. Ik leg het gewoon opzij voor de kinderen, vergoelijkte ik mijn stiekeme gedrag voor mezelf. Maar ondertussen gaf het me een gevoel van zekerheid. Onze jongste was 10 toen ik weer ging werken. Vanaf dat moment groeide het spaarbedrag. Mijn salaris kwam op een gezamenlijke rekening, maar daarnaast bleef ik óók heimelijk hamsteren. Ondanks schuld-gevoelens, want Harm was een goede man die mij blind vertrouwde en zelf nooit rare dingen deed met ons geld. Toch bleef dat verlangen naar die stille verzekering dat ik mezelf zou kunnen redden. En reken maar dat dat lukte, mede dankzij rente op rente.
Op het hoogtepunt had ik bijna €32.000 bij elkaar gespaard. Dat was toen de kinderen uit huis gingen. Vanaf toen nam ik af en toe wat op. Niet voor mezelf, daar heb ik nooit behoefte aan gehad, maar om mijn kinderen af en toe iets toe te stoppen. Het voelde goed om dat te kunnen doen. Zoals die keer dat ik een wasmachine voor mijn dochter kocht toen ze ging samenwonen. Ik heb haar toegefluisterd dat dat wel onder ons moest blijven. Mijn buffer bleek ook van onschatbare waarde toen Harm op zijn 61ste arbeidsongeschikt raakte. Zo kon ik ongemerkt gaten dichten. Omdat ik altijd al onze bankzaken deed – inclusief de belastingaangifte – heeft Harm er nooit iets van gemerkt. Tot op de dag van vandaag weet hij niet dat ik dit voor hem heb achtergehouden. Natuurlijk voelt dat dubbel. En het is achteraf nooit nodig gebleken. Ik had het geld net zo goed in overleg met Harm kunnen sparen. Toch: spijt heb ik niet. Integendeel. Als ik het over moest doen, had ik exact hetzelfde gedaan.”
Pluslezers vertellen wat hen aangrijpt
Loopt u rond met iets wat u aan (bijna) niemand durft te vertellen? Deel het (anoniem) met andere Pluslezers. Schrijf naar lenny.langerveld@roularta.nl o.v.v. ‘Mijn verhaal’.
Uw verhaal
Tekst |
