Kees kampt met slapeloosheid: 'De impact is gigantisch'

"Tien minuten slapen, een kwartier wakker. Vijf minuten slapen, tien minuten wakker. Zo gaat het de hele nacht. De ellende begon in 2014, toen ik de diagnose dunnevezelneuropathie kreeg. Omdat mijn zenuwen zijn aangetast, ervaar ik soms pijn die er niet is. Door de medicijnen die ik daarvoor kreeg, ontwikkelde ik eczeem en rusteloze benen. Die klachten zijn nooit meer weggegaan. De medicijnen die ik mocht gebruiken, zorgden dat ik me de hele dag suf voelde en ze hielpen nauwelijks om beter te slapen. Daar ben ik mee gestopt. Ik ben in verschillende slaapcentra geweest en heb cognitieve gedragstherapie gevolgd. Geen koffie, bewegen in de buitenlucht, geen schermtijd voor het slapengaan, minimale stress, ik heb het allemaal geprobeerd. Net als slaappillen, die me suf maken en zo verslavend zijn dat ik ze niet langdurig wil gebruiken. Het enige wat helpt, is de medicinale cannabis die de neuroloog voorschrijft. Daardoor val ik iets sneller in slaap. Ik ga om twaalf uur naar bed en sta om acht uur, half negen op. Dat schijnt het beste te zijn. Als ik te lang wakker lig, ga ik eruit. Soms neem ik een ijsbad als een soort reset. Dat helpt om weer in te slapen. Dutjes overdag doe ik niet, dan doe ik ’s nachts zeker geen oog dicht. De impact van mijn slapeloosheid is gigantisch. Ik had een bedrijf met veertien mensen in dienst, dat heb ik moeten opgeven. Door slaapgebrek heb ik een kort lontje, wat vervelend was voor personeel en klanten. Ook kon ik niet meer scherp nadenken. Sociale contacten zijn ingewikkeld. Omdat ik snel overprikkeld raak, kan ik niet langer dan een half uur iemand op bezoek hebben. Ik heb geen relatie, dus er zijn dagen waarop ik niemand spreek. Slapeloosheid maakt absoluut eenzaam.

Soms neem ik een ijsbad, dat werkt als een soort reset

Anderhalf jaar geleden heb ik met twee andere slapelozen Stichting Slapeloosheid opgericht. Dat geeft me iets om handen want ik ben van nature een actief mannetje. Het is ook prettig dat ik iets kan betekenen voor anderen en meer over slapeloosheid leer. Daardoor weet ik dat er behalve cognitieve gedragstherapie nauwelijks behandelingen zijn. Maar ik heb goede hoop dat die er wel komen. De wetenschap zal nog flink gestimuleerd moeten worden om een oplossing voor slapeloosheid te vinden, maar daar zet ik me graag voor in. Met als ultiem doel dat ik weer eens een nacht kan doorslapen. Dat zou ontzettend fijn zijn."

Dit artikel verscheen eerder in Plus Gezond maart 2026. Abonnee worden van het blad? Dat doe je in een handomdraai.