Koraal in de koffer
Op internet stort een heel leger toetsenbordridders stiekem hel en verdoemenis uit via social media. Zo ook Quinten G., die op Facebook ongepaste belangstelling had getoond voor de vriendin van Jeffrey S. Toen Jeffrey het voor zijn geliefde opnam, werd hij via datzelfde medium door Quinten beledigd en belachelijk gemaakt. ‘Kom maar op als je durft!’ kreeg Jeffrey te lezen. Maar een adres stond er niet bij.
Televisiepersoonlijkheid mr. Frank Visser (72) geeft elke maand een kijkje in de keuken van de rechtspraak.
Na een lange vlucht landt het vliegtuig uit Bonaire op Schiphol. Onder de passagiers bevindt zich de familie Guttecoven, bestaande uit man, vrouw en twee kinderen. Van slapen tijdens de reis is niet veel gekomen. Iedereen is erg moe. Omdat ze moeten wachten op de bagage, gaat vader alvast door de douane om de auto op te halen. Dan hoeven ze niet zo ver met de koffers te zeulen. Nadat de koffers van de bagageband zijn getild, begeven moeder en de kinderen zich naar de uitgang. Daar worden ze opgewacht door de douane. In een van de koffers zijn een paar plastic zakjes met zand en schelpen aangetroffen, door de kinderen van het strand meegenomen. “Dat is al de derde op deze vlucht”, hoort moeder de douanier opgetogen roepen naar een collega. Of ze even wil meekomen. De kinderen lopen geschrokken mee. Moeder wordt een verhoorkamer ingeleid. De kinderen worden in een andere ruimte gezet, waar ze zonder enig toezicht gezelschap krijgen van een paar enge mannen met vergrote pupillen, vermoedelijk vanwege drugsgebruik. In de verhoorkamer wordt moeder netjes te woord gestaan door de douanebeambte. Hij vertelt dat het vermoeden is gerezen dat de meegebrachte schelpen koraal bevatten.
En dat mag je volgens artikel 11.93 van het Besluit activiteiten leefomgeving niet van vakantie mee naar huis nemen. Geen normaal mens kent dat besluit natuurlijk, zodat daarvoor elk jaar veel boetes aan argeloze vakantie-gangers worden opgelegd. Maar eerst moeten de schelpen door een deskundige worden onderzocht. Want de douane kan het onderscheid tussen ‘wel en niet toegestaan’ niet zelf vaststellen. Hoe gewone mensen dat onderscheid dan wel kunnen maken, is een raadsel. “U bent niet tot antwoorden verplicht”, zegt de douane-ambtenaar Maar moeder denkt er niet over om van haar zwijgrecht gebruik te maken. Dat is iets voor criminelen! Bovendien wil ze zo snel mogelijk naar de kinderen toe. “Wie heeft de koffers ingepakt?” wil de douanier weten. Tja… om de kinderen nu de schuld te geven… “Dat was ik,” jokt ze voor eigen bestwil, “kan ik nu gaan?”
Dat mag. De douanier houdt de deur voor haar open. Opgelucht kunnen moeder en kinderen zich bij vader voegen. Waar justitie in grote zaken met enorme achterstanden heeft te kampen, weet ze binnen een paar weken een heuse strafzaak tegen moeder op te tuigen. Ze mag deze afkopen voor €300. Maar dan heeft ze wel een strafblad, want het gaat hier om een heus misdrijf, een economisch delict waarbij opzet in het spel is. Opzet? Het was toch een vergissing?De officier van justitie laat weten dat voor opzet bij een dergelijk economisch delict het voldoende is dat je bewust iets in je koffer stopt, ook al wist je misschien niet dat het om verboden waar ging. ‘Kleurloos opzet’ noemen strafrechtjuristen dat. Bij professionele handelaars en smokkelaars is dat een begrijpelijke regeling, maar om nu vakantiegangers op die manier een oor aan te naaien? Dat vind ik beschamend justitieel decorumverlies.
Reactie toevoegen